Тарэ́лка ’талерка, металічны абажур’ (Сцяшк.), ’талерка’ (Ян.; дзятл., астрав., Сл. ПЗБ), тарэ́лка, тары́лка ’фарфоравая ці металічная (раней і драўляная) пасудзіна для яды’ (брэсц., гом., З нар. сл.), тарэ́лка, таре́лка, тарэ́лочка ’неглыбокая міска, талерка’ (Вярэн.). З метатэзай да талерка (гл.) або пазнейшыя запазычанні з рускай мовы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
спо́дак, -дка, мн. -дкі, -дкаў, м.
Невялікая талерка з паднятымі берагамі, на якую ставіцца кубак або шклянка.
Расставіць сподкі на стале.
|| памянш.спо́дачак, -чка, мн. -чкі, -чкаў, м.
|| прым.спо́дачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
talerzyk
м. талерачка, талерка;
talerzyk deserowy — дэсертная талерка
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Ésstellerm -s - тале́рка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
нако́латы, ‑ая, ‑ае.
1.Дзеепрым.зал.пр.ад накалоць.
2.узнач.прым. З невялікай трэшчынай, надтрэснуты. Наколатая талерка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
се́ўрскі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да сеўру; зроблены на фарфоравым заводзе ў г. Сеўры. Сеўрскі фарфор. Сеўрская талерка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Súppentellerm -s, - глыбо́кая тале́рка
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Wíegeschalef -, -n тале́рка ва́гаў
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
ГАРАДЗЕ́Ц,
вёска ў Шклоўскім р-не Магілёўскай вобл. Цэнтр сельсавета і саўгаса. На аўтадарозе, што злучае Шклоў з аўтамагістраллю Гомель—Віцебск. За 8 км на У ад г. Шклоў, 38 км ад г. Магілёў, 11 км ад чыг. ст. Шклоў. 462 ж., 154 двары (1996). Базавая школа, Дом культуры, б-ка, аддз. сувязі. Каля вёскі гарадзішча «Талерка».