Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саракаміну́тны, ‑ая, ‑ае.
Які працягваецца сорак мінут. Саракамінутная прагулка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саракапудо́вы, ‑ая, ‑ае.
Які важыць сорак пудоў. Саракапудовы груз.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саракахвілі́нны, ‑ая, ‑ае.
Які працягваецца сорак хвілін. Саракахвілінны перапынак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
саракагадзі́нны, ‑ая, ‑ае.
Які працягваецца сорак гадзін. Саракагадзінны рабочы тыдзень.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Dréiviertelstundef -, -n тры чвэ́рці гадзі́ны, со́рак пяць хвілі́н
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
саракадзённы, ‑ая, ‑ае.
Які працягваецца сорак дзён. Саракадзённы пераход на лыжах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БАГАМО́ЛАЎ (Уладзімір Восіпавіч) (н. 3.7.1926, в. Кірылаўка Маскоўскай вобл.),
рускі пісьменнік. Удзельнік Вял.Айч. вайны. Першая аповесць «Іван» (1958; фільм «Іванава дзяцінства», 1962). Аўтар кароткіх апавяданняў-прытчаў «Першае каханне», «Сэрца майго боль», «Могілкі пад Беластокам» і інш., аповесці «Зося» (1965, аднайм. фільм 1967). У рамане «У жніўні сорак чацвёртага...» (другая назва — «Момант ісціны», 1974) паказаў работу сав.ваен. контрразведчыкаў, будзённы прафесіяналізм якіх узняты да ўзроўню гераічнага подзвігу. Простая і лаканічная мова Багамолава ўзмацняе псіхал. напружанасць і амаль дакумент. дакладнасць падзей, што апісваюцца. На бел. мову яго творы перакладалі А.Жук, У.Паўлаў.
Тв.:
Роман;
Повести;
Рассказы. М., 1986;
Бел.пер. — Зося // Далягляды. Мн., 1981;
Момант ісціны (У жніўні сорак чацвёртага...). Мн., 1984.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Саракаві́ны ’сарачыны’ (Сцяшк. Сл., Ян.), сарако́ўка ’тс’ (Мат. Гом., Ян.). Рус.сорокови́ны, укр.сорокови́ни ’тс’. Да сорак (гл.). Параўн. сарачыны.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
АМАНІМА́ЦЫЯ,
стылістычная фігура ў паэтыцы, спалучэнне слоў з аднолькавым коранем, але неаднолькавых паводле граматычнай катэгорыі. Прыклад выкарыстання аманімацыі, падпарадкаванай маст. задуме, у вершы Я.Купалы «У купальскую ноч»: «Цемра з нетрай скача скокі...», «Так шукае, лазіць лазам...», «Кветкі пільна я пільную» // На замкоў замкнёнасорак...».