кюрэ́, нескл., м.

Каталіцкі прыходскі свяшчэннік у Францыі, Бельгіі і некаторых іншых краінах.

[Фр. curé.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

настая́цель, ‑я, м.

1. Кіраўнік мужчынскага манастыра; ігумен.

2. Старшы свяшчэннік у праваслаўнай царкве.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ДЭКА́Н (ад лац. decanus дзесятнік, першапачаткова — начальнік 10 салдат),

1) кіраўнік факультэта ў ВНУ.

2) У каталіцкай і англіканскай цэрквах — старэйшы свяшчэннік, які наглядае за групай прыходаў.

т. 6, с. 330

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

rector [ˈrektə] n.

1. прыхо́дскі свяшчэ́ннік; па́стар

2. рэ́ктар (універсітэта); дырэ́ктар шко́лы (у Вялікабрытаніі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

па́тэр, ‑а, м.

Каталіцкі манах у сане свяшчэнніка або дыякана, а таксама каталіцкі свяшчэннік наогул.

[Ад лац. pater — бацька.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прэсвітэрыя́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да прэсвітэрыянства, прэсвітэрыян, належыць, уласцівы ім. Прэсвітэрыянскі свяшчэннік. Прэсвітэрыянская царква.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Кліба́н ’прыходскі каталіцкі свяшчэннік’ (Нас.). Гл. клебанія.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

протапрэсві́тэр, ‑а, м.

Галоўны свяшчэннік у некаторых вялікіх саборах, а ў дарэвалюцыйнай Расіі — у ваенным і прыдворным ведамствах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

priest [pri:st] n.

1. свяшчэ́ннік, свята́р;

a parish priest кюрэ́

2. жрэц;

a high priest вярхо́ўны жрэц

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Ксёндз ’каталіцкі свяшчэннік’ (ТСБМ). З польск. ksiądz ’тс’ (Слаўскі, 3, 264).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)