oferma

ж. разм. разява, разявака, няздара, цяльпук, цюхцяй

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Разёпа ’разява’ (Бяльк., Др.-Падб.; асіп., рагач., Сл. ПЗБ), разе́па ’тс’ (Гарэц.), рус. дыял. разёпа ’разява’. Ад раз- і зяпа (гл.) з экспрэсіўнай менай галоснага.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

ротозе́й м.; ротозе́йка ж., разг. разя́ва, -вы м. и ж., разява́ка, -кі м. и ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Глазу́н ’разява, разявака’ (Нас.). Гл. гла́зіць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ба́кала ’разява’ (Нас.). Паводле Нас., ад ба́чыць ’глядзець’. Няпэўна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Растапша́ ’разява’ (Бяльк.), ’няўмелы, нязграбны’ (віл., Сл. ПЗБ). Гл. расто́па 2.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Раха́ва ’замарашка, гразнуля’ (Бяльк.). Гл. папярэдняе слова, словаўтварэнне як у разява (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

растеря́ха прост. разява́ка, -кі м. и ж., разя́ва, -вы м. и ж., расця́па, -пы м. и ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Тамава́ты, томова́ты ’дурны’ (ТС). Ад ідыш tam ’разява, дурненькі’ (Астравух, Ідыш-бел. сл., 909).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

gawk

[gɔk]

1.

n.

недарэ́ка -і m. & f., разя́ва f., разявя́ка, зява́ка -і m. & f.

2.

v.i., informal

бязду́мна ўзіра́цца, вытара́шчвацца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)