Амарату́ра ’пенсія’ (Сцяц.) < польск. emerytura.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

OAP [ˌəʊeɪˈpi:] BrE (скар. ад old age pensioner) пенсіяне́р; пенсія не́рка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

пожи́зненный пажыццёвы;

пожи́зненная пе́нсия пажыццёвая пе́нсія;

пожи́зненное заключе́ние пажыццёвае зняво́ленне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

персана́льны в разн. знач. персона́льный;

~ная пе́нсія — персона́льная пе́нсия;

персана́льны пенсіяне́р — персона́льный пенсионе́р

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Rénte f -, -n

1) рэ́нта

2) пе́нсія

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

пенсіён

(фр. pension; ад лац. pensio = плацеж)

уст. тое, што і пенсія.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Спасо́б’е ‘дапамога’ (Шат.), ‘пенсія’ (Янк., Мат. Гом.). З рус. посо́бие ‘дапамога’; параўн. посо́ба ‘дапамога, падтрымка’ (Нас.). З выразу *ро sobě (гл. сябе); гл. Фасмер, 3, 340.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

персана́льны persönlich; Personál-;

персана́льнае запрашэ́нне persönliche Éinladung;

персана́льная пе́нсія Éhrenpension [-pã-] f -, -en, Éhrenrente f -, -n, persönliche Rénte

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

эмерыту́ра

(ад лац. emeritus = заслужаны)

пенсія звольненым у адстаўку дзяржаўным служачым, дапамога ўдовам, сіротам у некаторых краінах, напр. у Польшчы, царскай Расіі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

przysługiwać

przysług|iwać

незак. належаць;

~uje mu emerytura — яму належыць пенсія

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)