прабадзе́нне, ‑я, н.
Спец. Скразное пашкоджанне сценкі ўнутранага органа. Прабадзенне барабаннай перапонкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КРЫВАШЫ́Я,
дэфармацыя шыі рознай этыялогіі, якая характарызуецца няправільным становішчам галавы з яе нахілам убок і паваротам. Прычыны К.: фіброз мышцаў, пашкоджанне або зрастанне шыйных пазванкоў, пашкоджанне скуры, мышцаў, запаленчыя працэсы ў вобласці шыі. Бывае прыроджаная і набытая, найчасцей — аднабаковая. Лячэнне тэрапеўтычнае, хірургічнае.
т. 8, с. 495
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
зако́ўка, ‑і, ДМ ‑коўцы, ж.
Пашкоджанне неарагавелай часткі капыта каня пры коўцы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
самакале́цтва, ‑а, н.
Наўмыснае пашкоджанне якога‑н. члена свайго цела, якой‑н. канечнасці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
зажыві́ць, ‑жыўлю, ‑жывіш, ‑жывіць; зак., што.
Разм. Залячыць, загаіць (пашкоджанне на целе). Зажывіць рану.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
загаі́ць, ‑гаю, ‑гоіш, ‑гоіць; зак., што.
Залячыць, зажывіць (якое‑н. пашкоджанне на целе). Загаіць рану.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
суро́кі, ‑аў; адз.
Разм. Паводле забабонных уяўленняў — няшчасце, хвароба, пашкоджанне, прынесеныя каму‑н. нядобрым вокам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ДЭРМАТАМІЯЗІ́Т (ад дэрмата... + міязіт),
сістэмнае пашкоджанне папярочна-паласатай і гладкай мускулатуры з парушэннем рухальнай функцыі, а таксама скуры, пераважна на адкрытых участках цела. Вял. значэнне ва ўзнікненні хваробы надаецца алергічным і аўтаімунным механізмам: Д. бывае вострым (ліхаманка з дрыжыкамі, хутка парастае генералізаванае пашкоджанне шкілетнай мускулатуры), падвострым (цячэнне хваробы маруднае) і хранічным. Прыкметы: пашкоджанне шкілетных мышцаў (хворы не можа самастойна ўставаць, садзіцца, падняць нагу, трымаць прадмет у руцэ, падае пры хадзе), парушаецца глытанне, на адкрытых участках скуры развіваецца эрытэма, ацёк, вузельчыкі, пухіркі, кровазліццё, узмацненне ці аслабленне пігментацыі, пачырваненне скуры (найчасцей вакол вачэй, носа, на шчоках), развіваецца сухасць скуры, ломкасць пазногцяў, выпаданне валасоў. Лячэнне: агульнаўмацавальная і дэзінтаксікацыйная тэрапія, гарманальныя прэпараты, імунасупрэсары.
М.З.Ягоўдзік.
т. 6, с. 356
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
членашко́дніцтва, ‑а, н.
1. Наўмыснае пашкоджанне якога‑н. члена свайго цела.
2. Прычыненне знявечанняў каму‑н.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)