велікаду́шнасць, ‑і, ж.

Наяўнасць высокіх душэўных якасцей. На мяне нечакана нахлынула цёплае, да болю шчырае пачуццё да.. чалавека, які па дарозе сюды, магчыма, насустрач смерці, моўчкі цярпеў і наш недавер да сябе, і абразлівую велікадушнасць. Чыгрынаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

недове́рие ср. недаве́р’е, -р’я ср., недаве́р, -ру м.;

вы́разить (кому) недове́рие вы́казаць (каму) недаве́р’е;

с недове́рием з недаве́р’ем.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ске́псіс

(гр. skepsis = разбор, сумненне)

сумненне, недавер да чаго-н.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

disbelief

[,dɪsbɪˈli:f]

n.

няве́р’е n.; няве́ра f.; недаве́р -у m., сумне́ў -ву m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Сумле́ў ’сумненне’ (вілен., Стан.; Янк. 3.), сумлі́ў ’няпэўнасць, недавер’ (Варл.). Адваротны дэрыват ад сумлявацца (гл. сумленне); Станкевіч (Язык, 597) лічыў форму з ‑і‑ ўкраінізмам, што не мае падстаў, паколькі яна выводзіцца з дзеяслова з “іканнем”, параўн. sumlivácca ’не давяраць’ (Варл.), сумліва́цца ’сумнявацца’ (Бяльк.) і пад.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

няўжо́, часціца пытальная.

Ужываецца ў пытальных сказах у значэнні: хіба, ці магчыма, выказваючы апрача пытання сумненне, недавер, здзіўленне. — Няўжо гэта запіска майго брата? — задумаўся Мікола. Якімовіч. — Няўжо ты не верыш мне? — запытаўся я, адчуваючы невыразны боль у сэрцы. Асіпенка. «Няўжо заблудзіўся? Напэўна, збочыў улева», — падумалася мне. В. Вольскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

mistrust

[,mɪsˈtrʌst]

1.

v.

не давяра́ць; сумнява́цца; падазрава́ць

2.

n.

недаве́рлівасьць f.; падазрэ́ньне n.; недаве́р -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Mísskredit m -(e)s недаве́р;

in ~ bríngen* дыскрэдытава́ць;

in ~ geráten* [kómmen*] пазба́віцца даве́р’я, стаць непапуля́рным

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

distrust

[dɪsˈtrʌst]

1.

v.t.

не давяра́ць, ня мець даве́ру, падазрава́ць

2.

n.

недаве́рлівасьць f., недаве́р -у m.; падазро́насьць f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

падазро́насць ж.

1. Verdächtigkeit f -;

2. (недавер) Mísstrauen n -s, Árgwohn m -s;

3. (падазрэнне) Verdácht m -(e)s; Verdächtigung f - (узяцце пад падазрэнне)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)