* Міхце́ ць , драг. мыхті́ ты ’стракацець, пералівацца (аб колеры)’ (Клім. ), ’свяціць няроўным бляскам’ (в.-дзв. , шальч. , Сл. ПЗБ ). Да мігаце́ ць міга́ ць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
shimmer
[ˈʃɪmər]
1.
v.i.
мільга́ ць, мірга́ ць, мільгаце́ ць, мігаце́ ць , мігце́ ць; зіхаце́ ць
2.
n.
мігаце́ ньне, мігце́ ньне n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
мігце́ ць
1. гл. мігацець ;
2. (хутка праносіцца , мільгаць ) vorbé isausen vi s
мігце́ ць пе́ рад вача́ мі Á ugen vorbé iziehen* [vorbé ijagen]
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
бле́ нкер
(англ. blinker, ад blink = мігацець )
1) прыстасаванне на тэлефонным камутатары , пры дапамозе якога абанент выклікае тэлефаністку;
2) чыгуначны аўтаматычны сігнальны прыбор на камутатарах блакіровачных сістэм.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Мыхта́ йка ’гальштук’ (драг. , З нар. сл. ). З польск. miktajza ’тс’, якое з англ. necktie ’тс’, якое на Палессі асацыіравалася з дзеясловам мыхтітэ ’мігацець ’: колеры на гальштуках звычайна былі яскравыя і мігацелі ў вачах. Гл. таксама міктайза (Глінка, Бел.-польск. ізал. , 30).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
flí mmern vi , vimp а́ ць, мігаце́ ць (пра святло );
es flí mmert mir vor den Á ugen е́ мітусі́ цца ў вача́ х
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Марга́ ць , моргаць , морга́ ць ’міжвольна падымаць і апускаць векі’, ’падморгваць’, ’міргаць, мігцець’, (перан.) ’упускаць зручны момант’ (ТСБМ , ТС ; беласт. , Сл. ПЗБ ), маргаце́ ць ’мігацець , ззяць (аб зорках)’ (Сцяшк. ), морготі́ ты ’дваіцца, мітусіцца ў вачах’ (Клім. ), маргану́ ць (Яруш. ), маргу́ нь! ’пра аднаразовае марганне’ (мсцісл. , Нар. лекс. ), маргу́ н , маргу́ ха ’хто часта маргае вачыма’, узор у маргухі ’узор, пры разгляданні якога міргаціць у вачах’ (слуц. , КЭС ). Укр. морга́ ти , рус. моргать , польск. mrugać , чэш. mrkati , мар. mrk(ot)ať , в.-луж. měrkotać ’тс’. Роднаснымі да прасл. mъrg‑ati (а пазней mъrk‑ ) з’яўляюцца літ. mérkti , лат. mirgt ’міргаць, жмурыць’ (Махэк₂ , 379), літ. murgai , лат. mùrgi ’трызненне’, літ. mirgė́ ti ’мігцець’, mar̃guoti ’тс’, ’пералівацца’, márgas ’стракаты’, лат. mir̂dzêt ’мігацець ’ (Фасмер , 2, 652). Няма падстаў лічыць балтызмам палес. морготі́ ты (Лаўчутэ, Балтызмы, 48).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
migać
miga|ć
незак. мігацець , мігцець;
światła ~ją — агні мігаюць;
gwiazdy ~ją — зоркі мігцяць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Трэпасце́ ць ‘мігцець, мігацець ’: зоркі трэпасця́ ць (пруж. , ЛА , 2). Да трапятаць (гл.), з т. зв. s‑intensivum паводле Махэка, параўн. укр. дыял. трепесі́ ти ‘дрыжаць ад страху’, рус. трепеста́ ть ‘дрыжаць’; узыходзіць да прасл. *trepotati/*trepetati (Борысь , 649; Махэк₂ , 657; Фасмер , 4, 99; Сной₂ , 781), з варыятнай асновай: зо́ ркі трэпаця́ т (бяроз. , ЛА , 2), балг. звезди́ те трептя́ т .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дрыжа́ ць і дрыжэ́ ць , -жу́ , -жы́ ш, -жы́ ць; -жы́ м, -жыце́ , -жа́ ць; -жы́ ; незак.
1. Трэсціся, калаціцца.
Шыбы дрыжаць.
Зямля дрыжыць пад нагамі.
2. Быць ахопленым дрыжыкамі.
Д. ад холаду.
Рукі дрыжаць.
3. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв. ). Гучаць перарывіста, няроўна.
Голас дрыжыць.
4. Мігацець , трымцець.
Зоркі дрыжаць у небе.
5. перан. , за каго-штонад кім-чым . Ахоўваць, баючыся за каго-, што-н. , за захаванасць чаго-н.
Д. за сваё дзіця.
Д. над кожнай капейкай.
6. перан. , перад кім-чым-н.
Д. перад начальствам.
|| наз. дрыжа́ нне , -я, н.
|| прым. дрыжа́ льны , -ая, -ае (да 2 знач. ).
Д. параліч.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)