Verbum

ЛАТЫ́ШСКІЯ СТРАЛКІ́,

ваеннаслужачыя латышскіх фарміраванняў рас. арміі, створаных у 1915 у час 1-й сусв. вайны для абароны Прыбалтыкі ад герм. войск. У 1916 разгорнуты ў стралк. дывізію. З мая 1917 знаходзіліся пад уплывам бальшавікоў. Л.с. актыўна ўдзельнічалі ў Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917, у грамадз. вайне, падаўленні антысав. выступленняў, у т. л. Доўбар-Мусніцкага мяцяжу 1918, ахоўвалі сав. ўрад у Маскоўскім Крамлі. У крас. 1918 з Л.с. сфарміравана 1-я Лат. стралк. дывізія, у пач. 1919 яна разгорнута ў Армію Сав. Латвіі. Пасля паражэнняў улетку 1919 зноў зведзены ў дывізію, якая ў ліст. 1920 расфарміравана.

Літ.:

История латышских стрелков (1915—1920): Пер. с латыш. Рига, 1972;

Революционные латышские стрелки (1917—1920). Рига, 1980.

т. 9, с. 156

О́СІС ((Osis) Яніс Аўгуставіч) (5.7.1895, Рыга — 3.11.1973),

латышскі акцёр. Нар. арт. СССР (1956). Вучыўся ў Петраградскім ун-це. З 1916 удзельнічаў у спектаклях лат. петраградскага Новага т-ра, драм. калектыву латыш. стралковага палка. У 1919—71 у Рабочым т-ры Сав. Латвіі ў Рызе (цяпер Латв. т-р драмы імя А.​Упіта). Творчасці ўласцівы глыбокае раскрыццё псіхалогіі персанажаў, сац. тыпізацыя: Левій, Мінтаўт («Іосіф і яго браты», «Індуліс і Арыя» Я.​Райніса), Гароза («Сын рыбака» В.​Лаціса), Ванаг («Зямля зялёная» А.​Упіта), Цэпліс («Цэпліс» П.​Розіціса), Фамусаў («Гора ад розуму» А.​Грыбаедава), Лыняеў («Ваўкі і авечкі» А.​Астроўскага). Здымаўся ў кіно: «Вяртанне з перамогай» (1948), «Райніс» (1949), «Да новага берага» (1955), «Сын рыбака» (1957). Дзярж. прэміі СССР 1950, 1951.

т. 11, с. 453

БЭ́ЛШЭВІЦА (Belževica; сапр. Элсберга) Візма Янаўна

(н. 30.5.1931, Рыга),

латышская паэтэса. Засл. дз. культуры Латвіі (1986), ганаровы член АН Латвіі (1990). Скончыла Літ. ін-т імя Горкага ў Маскве (1961). Друкуецца з 1947. Аўтар кніг вершаў («Усю зіму вясна», 1955; «Зямная цяплынь», 1959; «Мора гарыць», 1966; «У маруне», 1976), навел і апавяданняў («Няшчасце ў дом», 1979). У яе паэзіі — праблемы грамадскага існавання, нац. самасвядомасці, душэўнай адзіноты асобы. Проза Бэлшэвіцы адметная лаканічнасцю, інтрыгай, тонкім псіхалагізмам. Вядомая і як драматург. Пісала казкі для дзяцей. На латыш. мову пераклала творы А.​Астрэйкі, С.​Грахоўскага. На бел. мову творы Бэлшэвіцы пераклаў В.​Сёмуха.

Тв.:

Бел. пер. — Белы алень. Мн., 1985;

у кн.: Сучасныя латышскія апавяданні. Мн., 1978;

Латышская савецкая паэзія: Анталогія. Т. I. Мн., 1984;

Песня Даўгавы. Мн., 1986.

М.​Абала.

т. 3, с. 384

КРА́МЕР ((Kramer) Тэадор) (1.1.1897, Корнайбург, Аўстрыя — 3.4.1958),

аўстрыйскі паэт. Удзельнік 1-й сусв. вайны. Вучыўся ў Венскім ун-це. З 1937 на нелегальным становішчы, у 1939—57 у Англіі. Друкаваўся з канца 1920-х г. Зб-кі вершаў «На дне» (1928), «Каляндар» (1930), «З гармонікам» (1936), «У шынку» (1946) сац.-крытычнай праблематыкі, у іх адлюстравана гаротнае жыццё абяздоленых, батракоў, беспрацоўных, бадзяг. Аўтар зб-каў вершаў антываен. («Мы ляжалі на Валыні ў балоце», 1931) і антыфаш. («Высланы з Аўстрыі», 1943; «Вена 1938. Зялёныя Кадры», 1946) накіраванасці. У зб-ках «Хвала роспачы», «Аб чорным віне» (абодва 1956) рэаліст. змест песенных мелодый афарбаваны матывамі смутку і адчаю. Асобныя вершы К. пераклаў на бел. мову В.​Сёмуха.

Тв.:

Бел. пер. — у кн.: Прыйдзі, стваральны дух: З ням., аўстр., польск., латыш. лірыкі. Мн., 1986;

Рус. пер. — у кн.: Золотое сечение: Австрийская поэзия XIX—XX вв. в рус. переводах. М., 1988.

У.​Л.​Сакалоўскі.

т. 8, с. 447

ЛАТГА́ЛЕ (Latgale),

Латгалія, 1) гістарычная вобласць ва ўсх. Латвіі, у канцы 1-га — пач. 2-га тыс. н.э. населеная латгаламі. У 10—11 ст. туг сяліліся таксама крывічы (палачане). У 11—13 ст. існавалі ўдзельныя гарады-княствы Герцыке, Кукенойс (былі падуладныя Полацку), Талава (падуладная Пскову). У 13 ст. заваявана ням. рыцарамі-крыжакамі, якія ў 1274 заснавалі крэпасць Дынабург (цяпер г. Даўгаўпілс). Частка Лівоніі, з 1561 у складзе ВКЛ.

2) 3 пач. 17 ст. назва сумежнай з Беларуссю паўд.-ўсх. часткі Латвіі на Пд ад р. Айвіекстэ. Да 1629 частка Задзвінскага герцагства, потым у складзе Рэчы Паспалітай (польскія Інфлянты). У 1772—1917 у Рас. імперыі (Дзвінская прав., з 1777 у Полацкай, з 1796 у Беларускай, з 1802 у Віцебскай губернях). Паводле перапісу 1897 тут жыло 20,5% беларусаў. З 1920 у складзе Латвіі (да 1940 правінцыя з цэнтрам у Даўгаўпілсе). У 1920-я г. тут існавала больш за 20 бел. школ і 2 гімназіі. У 1939—570 тыс. жыхароў. Паводле перапісу 1989 адно з гал. кампактных месцаў пражывання бел. дыяспары ў Латвіі.

Літ.:

Мугуревич Э.С. Восточная Латвия и соседние земли в X—XIII в.: Пер. с латыш. Рига, 1965;

Ефремова Л.С. Латышская крестьянская семья в Латгале, 1860—1939. Рига, 1982;

Данько Л.Ф. История Полоцка и его уделов конца XII — первой четверти XIII вв. // Полоцкий летописец. 1992. № 1.

т. 9, с. 154

ЛАТЫШЫ́ (саманазва латвіешы),

нацыя, асноўнае насельніцтва Латвіі (1390 тыс. чал.; 1992). Жывуць таксама ў краінах СНД, у т. л. на Беларусі 2658 чал. (перапіс 1989), Зах. Еўропы, у ЗША, Канадзе, Аўстраліі. Агульная колькасць 1,54 млн. чал. (1992). Гавораць на латышскай мове. Вернікі пераважна пратэстанты, часткова — католікі, праваслаўныя.

У этнагенезе Л. удзельнічалі балцкія, фіна-угорскія і часткова слав. плямёны. Кансалідаваліся ў народнасць да пач. 17 ст. У 19 ст. фарміруецца лат. нацыя. Традыц. паселішчы Л. — невял. вёскі і хутары. Асн. заняткі — земляробства і жывёлагадоўля, на ўзбярэжжы — рыбалоўства. Найб. развітыя рамёствы — ткацтва, кавальства, ганчарства, дрэваапрацоўка, піва- і сыраварэнне. Нац. адзенне: у жанчын тунікападобная вышытая кашуля, паласатая або ў клетку спадніца з ліфам, узорысты пояс і інш.; характэрная частка лат. гарнітура — пакрывала-плед, прышпіленае на плячы або на грудзях вял. круглай спражкай-брошкай (сактас); у мужчын — кароткая вышытая кашуля, белыя паласатыя або ў клетку штаны, кафтан, капялюш і інш.

Этнакулы. сувязі бел. і лат. народаў маюць даўнія традыцыі. Яшчэ ў 13 ст. жыхары Полацкай зямлі разам з латгаламі і інш. балцкімі плямёнамі змагаліся супраць ням. рыцараў. У 16—18 ст. у склад ВКЛ, а пасля Рэчы Паспалітай уваходзілі т.зв. Польскія Інфлянты, частка Ліфляндыі, населеная пераважна каталіцкім насельніцтвам. Балцкая яго частка сфарміравала народнасць латгальцаў, якія разглядаюцца як частка лат. народа. Перасяленне Л. на У і ПнУ бел. зямель найб. інтэнсіўна ішло ў 1860—80-я г. У 1897 значныя групы Л. жылі ў Віцебскім (каля 4 тыс.), Аршанскім (да 3,7 тыс.), Полацкім (каля 1,7 тыс.) і Быхаўскім (каля 1 тыс.) паветах. У 1-ю сусв. вайну колькасць Л. на Беларусі павялічылася (больш за 20 тыс. чал.), у 1920—30-я г. зменшылася (14 тыс. чал.; перапіс 1926). У 1910-я г. ў Віцебску існавала Лат. дабрачыннае т-ва, у наваколлі Лёзна — правасл. брацтва. У 1910—20-я г. ў Віцебску дзейнічала культ.-асв. т-ва «Прометэйс». У 1920-я г. было Лат. бюро пры ЦК КП(б)Б і ЛКСМБ, консульства Латв. Рэспублікі ў Віцебску. У 1910—30-я г. сярод вернікаў-латышоў Магілёўшчыны існавала група евангельскіх хрысціян, т.зв. апусталі. Працавала 5 нац. лат. сельсаветаў, калгасы (23 у 1935), у месцах кампактнага пражывання Л. — лат. школы (24 у 1930/31 навуч. г., 12 лат., 2 бел.-лат., 1 лат.-літ. ў 1935/36 навуч. г.). Гісторыю лат. перасяленчага руху, матэрыяльную і духоўную культуру Л. на Беларусі вывучала Лат. камісія Інбелкульта (засн. ў 1927), з 1929 — лат. сектар Бел. АН, з 1933 — лат. секцыя Ін-та нацменшасцей АН Беларусі. У 1929 апублікавана «Праграма даследавання латышскіх калоній», якая прадугледжвала збіранне і вывучэнне этнагр. і фалькл. матэрыялаў. У 1929—30 праведзены экспедыцыі ў раёны кампактнага пражывання Л. на Віцебшчыне і Полаччыне. Былі выдадзены некалькі навук. прац на лат. мове па гісторыі лат. насельніцтва Беларусі. У 1930—40-я г. колькасць Л. на Беларусі значна зменшылася. Пасля Вял. Айч. вайны адбывалася міграцыя часткі Л. Беларусі ў Латвію, на тэр. Беларусі ішло перасяленне пэўнай колькасці Л. з Латвіі. У 1959 на Беларусі было 2631 Л., у 1970—2660, у 1979—2617. Мігранты з Латвіі (пасляваен.) і нашчадкі колішніх перасяленцаў на Беларусі, знаходзячыся ў пастаянных этнакульт. кантактах з мясц. насельніцтвам, захоўваюць некаторыя этнічныя асаблівасці (мову, абрады, рэлігію і інш.). З 1995 дзейнічае Саюз латышоў Віцебскай вобл. «Даўгава».

Літ.:

Шкільтэр К. Латышскія калоніі на Беларусі: Гіст. развіццё латыш. сялянскіх гаспадарак. Мн., 1931.

І.​В.​Карашчанка.

т. 9, с. 157

ЗАСЛУ́ЖАНЫ ЮРЫ́СТ РЭСПУ́БЛІКІ БЕЛАРУ́СЬ,

ганаровае званне, якое прысвойваецца высокапрафесійным юрыстам, што бездакорна працуюць у органах дзярж. улады і кіравання, пракуратуры, суда, у адвакатуры, н.-д., навуч. установах, на прадпрыемствах, у аб’яднаннях, установах і арг-цыях па спецыяльнасці не менш за 15 гадоў і маюць вялікія заслугі ў забеспячэнні захавання законнасці і ўмацаванні правапарадку, абароне правоў і законных інтарэсаў грамадзян, фарміраванні прававой дзяржавы, развіцці юрыд. навук, падрыхтоўцы заканадаўчых актаў. Уведзена законам ад 13.4.1995, прысвойваецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь. У 1966—94 існавала ганаровае званне засл. юрыст БССР, якое прысвойвалася Прэзідыумам Вярх. Савета БССР.

Заслужаныя юрысты Рэспублікі Беларусь

1967. І.​З.​Асінцоў, В.​З.​Барыскін, С.​А.​Бяссонаў, В.​І.​Верамянюк, С.​Дз.​Глазаў, М.​С.​Глазкоў, У.​І.​Дзерышаў, Н.​В.​Кавалёў, В.​Ц.​Калмыкоў, С.​І.​Камрукоў, Я.​А.​Коўган, П.​К.​Лузгін, І.​А.​Луцэвіч, М.​А.​Палавінка, С.​Ф.​Панін, М.​М.​Рабы, П.​І.​Рудзеня, Т.​А.​Суржэнка, М.​П.​Шугай.

1968. А.​Г.​Бондар, П.​І.​Гарэлік, Я.​П.​Дзіжэнін, П.​М.​Захарошка, А.​І.​Карнач, І.​М.​Мазураў, У.​М.​Мельнікаў, С.​М.​Наследнікаў, А.​Ф.​Панісаў, В.​А.​Станцэль, Я.​І.​Стафановіч, З.​Ф.​Чавусава.

1971. В.​П.​Барабаш, А.​А.​Кулінковіч, Л.​У.​Пралеска, Ф.​М.​Сядоў, П.​К.​Толар, В.​С.​Уркуноў, І.​С.​Цішкевіч, В.​Ф.​Чыгір.

1972. Р.​С.​Бізюк, М.​П.​Буякоў, У.​Ф.​Быкаў, І.​Дз.​Ветраў, В.​Л.​Ганчароў, І.​А.​Капусцін, Т.​Р.​Клібанская, І.​Р.​Комлеў, Я.​К.​Руткоўскі, Б.​М.​Савачкін, М.​Я.​Хурсік.

1973. У.​Б.​Гусарэвіч, І.​З.​Камароў, І.​П.​Пастрэвіч, А.​В.​Рахманаў.

1974. І.​М.​Бялоў.

1975. І.​А.​Алёшын, В.​М.​Балясаў, Н.​І.​Бахановіч, П.​П.​Германаў, П.​Ф.​Драбкоў, М.​Дз.​Зубар, Ф.​А.​Конышаў, А.​Ф.​Лучанок, І.​П.​Матарас, Т.​П.​Салаўёва, Б.​І.​Трацякоў, В.​І.​Філіпенка, А.​П.​Яфімаў.

1976. В.​М.​Галаўнёў, У.​А.​Галенчык, Л.​Л.​Дзядкоў, А.​І.​Карабанька, Г.​С.​Караджамірлінская, З.​У.​Каралёва, Г.​І.​Ладзік, А.​С.​Лепяцюха, Л.​М.​Мельнікаў, І.​І.​Нікіфараў, І.​П.​Сандрыгайла, Л.​С.​Спаткай, Г.​М.​Станкевіч, А.​Л.​Тарасевіч, Р.​І.​Тачальны, І.​В.​Шыбанаў, А.​І.​Эйдлін.

1977. В.​А.​Аўтушка, Э.​А.​Багдановіч, А.​Р.​Баранаў, Г.​С.​Белахвосцік, М.​А.​Габралёў, У.​І.​Дзіканаў, Р.​І.​Іваноў, У.​П.​Іваноў, В.​І.​Івахнюк, Р.​І.​Кротаў, М.​П.​Лапыка, В.​Р.​Максімаў, Н.​Я.​Пабрызгаева, Н.​В.​Паспелава, М.​І.​Радашкевіч, А.​С.​Салынскі, С.​М.​Федарчук, У.​Т.​Чэрнік, Я.​С.​Ягорава, Я.​В.​Якімовіч.

1978. Я.​Я.​Бурдзевіцкі. Н.​А.​Кудзінаў, А.​М.​Фамін.

1979. А.​Я.​Праксенка, А.​А.​Смакгуновіч, Ф.​А.​Сурганаў.

1981. Л.​А.​Дашук, В.​Р.​Дзямідовіч, М.​М.​Зяньчук, М.​Я.​Кашкоў, Я.​І.​Кісялёў, І.​Я.​Крот, І.​З.​Кульчынскі, Г.​І.​Курганская, Ф.​Я.​Латыш, В.​І.​Літвінаў, А.​Н.​Ніжнікаў, В.​С.​Палькін, Я.​М.​Парахаўнічэнка, М.​І.​Праўдзін, В.​П.​Сямёнаў, В.​У.​Чканікава, Ф.​А.​Шаева.

1982. У.​С.​Анціпаровіч, М.​У.​Арэшанка, М.​М.​Камінскі, П.​З.​Лабус, М.​К.​Лёгкі, Л.​Я.​Любіч, Ц.​Дз.​Скакуноў.

1989. Г.​А.​Скапцова, І.​І.​Сухаверх, Л.​П.​Цярэшчанка.

1990. А.​М.​Агароднік, Я.​К.​Аземша, А.​А.​Галаўко, Т.​І.​Кастраміна, Л.​А.​Козырава, А.​П.​Палавінка, К.​П.​Панцэвіч, А.​А.​Салдаценка, В.​Г.​Ціхіня.

1991. Н.​П.​Нічыпарэнка, І.​П.​Сашчэка.

1992. М.​М.​Вараб’ёў, Л.​І.​Гарбаленя, У.​Л.​Гораш, В.​В.​Падгруша, С.​У.​Скаруліс.

1994. І.​П.​Аленчык, С.​В.​Барыка, У.​В.​Бойка, Дз.​П.​Булахаў, М.​У.​Валкавец, Р.​А.​Васілевіч, М.​І.​Грыб, В.​С.​Камянкоў, Н.​А.​Краўчук, Т.​М.​Ліннік, П.​А.​Лісоўскі, У.​В.​Нячаеў, М.​І.​Пастухоў, В.​А.​Піскароў, А.​М.​Смаленцаў, В.​М.​Чарноў, В.​І.​Шаладонаў.

1995. І.​І.​Басецкі, З.​А.​Варабей, І.​І.​Марціновіч, А.​А.​Нічыпаровіч, В.​А.​Фадзееў, А.​У.​Харытановіч.

1996. С.​Р.​Драбязка, У.​С.​Каравай, Э.​Ф.​Мічыліс, М.​Р.​Юркевіч.

1997. В.​А.​Коршунава, Р.​Р.​Маркоўскі.

т. 6, с. 571