амбі́цыя, -і, ж.

1. Абвостранае самалюбства, ганарлівасць, фанабэрыстасць.

2. звычайна мн. Прэтэнзіі, дамаганні чаго-н. (неадабр.).

Нічым не абгрунтаваныя амбіцыі.

◊

Кідацца ў амбіцыю — пакрыўдзіўшыся, выказваць незадавальненне, злавацца.

|| прым. амбіцы́йны, -ая, -ае і амбі́тны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пробра́сываться страд.

1. кі́дацца;

2. пракіда́цца; см. пробра́сывать.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

lash out

кі́дацца, атакава́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

fling​2 [flɪŋ] v.(flung) кі́даць; кі́дацца; шпурля́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

аса́ ж. оса́;

◊ асо́ю ў во́чы кі́дацца — лезть в глаза́ осо́ю

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

амбі́цыя, ‑і, ж.

Празмернае пачуццё асабістай годнасці; самалюбства. Прафесійная амбіцыя. Збіцца на амбіцыю. □ Таймс-сквер. Натоўп. Над ім з амбіцыяй Гарлае нейкі кандыдат. Панчанка.

•••

Амбіцыя без амуніцыі — пра беспадстаўную амбіцыю.

Кідацца ў амбіцыю гл. кідацца.

(Толькі) без амбіцыі — без крыўды, без нездавальнення.

(Чалавек) з амбіцыяй — пра фанабэрыстага, ганарлівага чалавека.

[Лац. ambitio.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рап’ём нареч., обл.: кі́дацца рап’ём броса́ться о́прометью;

рап’ём у во́чы ле́зці — пристава́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пуска́ться

1. пуска́цца; (бросаться) кі́дацца; (начинать) пачына́ць; (идти) ісці́;

2. (отправляться) пуска́цца, ру́шыць; см. пусти́ться;

3. страд. пуска́цца; кі́дацца; шпурля́цца; см. пуска́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

rzucać się

rzuca|ć się

незак. кідацца;

(nie) ~ć się w oczy — (не) кідацца ў вочы;

~ć się do ucieczki — кідацца наўцёкі; уцякаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Тало́шыцца ’мітусіцца, кідацца’ (Ласт.). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)