Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Flintm -(e)s, -e мін.крэ́мень
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
◎ Крамлі́вы ’моцны як крамень’ (Сцяшк.). Гл. крэмень.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Крамяне́ць ’красаць агонь’ (Сержп. Ск.). Гл. крэмень.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Крамянёвы ’зроблены з крэменю’ (ТСБМ). Гл. крэмень.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ска́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; Рмн. ‑лак; ж.
1. Вельмі цвёрды камень, які выкарыстоўваюць для выкрэсвання агню; крэмень. [Сымон] па скалцы крэсівам чок! чок! і іскру ў губцы раздзімае.Колас.У часе свайго дзяцінства я бадай што не бачыў, каб хто распальваў агонь запалкамі. Усе мелі пры сабе скалку, крэмень, крэсіва і цэру.Дубоўка.
2. Тлушчавая кропля на вадзе, у страве. На паверхні [малака] — жоўтыя скалкі, як маленькія сонцы.Ермаловіч.А тлустая ж.. [капуста], з баранінай. Скалкі плаваюць наверсе.Калюга.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АДБО́ЙНІК,
каменная прылада, з дапамогай якой у старажытнасці расколвалі крэмень, счэсвалі з яго жаўлаковую скарынку, рабілі нуклеусы, адбівалі адшчэпы. У палеаліце як адбойнік выкарыстоўвалі рачную гальку ці жаўлакі крэменю. У неаліце паявіліся адбойнікі з дзяржаннем, зробленым аббіваннем крамянёвага жаўлака.
2. Ліхач, сарвігалава. Пагладжваючы свае пышныя вусы, Васіль Каравай дабрадушна адказваў: «...Паглядзела, што мой характар — крэмень, ну і адважылася пайсці за такога галаварэза. Праўда, Верачка?»Паслядовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
◎ Крэмса́ла ’жалеза, якім высякаюць агонь з крэменю’ (Мат. АС, Мат. Гом.). Кантамінацыя крэсала (гл.) і крэмень (гл.).