1. Прымусіць увайсці, убегчы куды‑н.; загнаць. Увагнаць жывёлу ў хлеў.
2. З сілай убіць, уткнуць у што‑н. Увагнаць рыдлёўку ў зямлю. □ Шавец з маху ўвагнаў цвік у абцас.Васілёнак.[Яўген] павольна ўзяў сякеру, што стаяла ля маіх ног, узмахнуў і з разгону глыбока ўвагнаў яе ў пянчук.Савіцкі.
3.перан. Давесці каго‑н. да якога‑н. стану (звычайна непрыемнага). Увагнаць у расходы. □ Маці крыху ўпіралася, даводзіла, што навука ў сухоты мяне ўгоніць, але хутка здалася.Мядзёлка.Добра .. [дзяўчаты] спявалі, прыемна было слухаць, але як завялі адну песню старую, дык аж у слёзы ўвагналі Ганну.Дубоўка.
•••
Увагнаць у магілу (у труну, у дамавіну, у зямлю) — тое, што і загнаць у магілу (у труну, у дамавіну, на той свет, у зямлю) (гл. загнаць).
Увагнаць у пот — прымусіць многа і напружана працаваць (да поту).
Увагнаць у чырвань — засароміць, прымусіць пачырванець.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
countenance
[ˈkaʊntənəns]1.
n.
1) вы́раз тва́ру
2) твар -у m.; ры́сы тва́ру
3) ухвале́ньне n., мара́льная падтры́мка, заахво́чваньне, падбадзёрваньне n.
4) супако́йнасьць, стры́манасьць, пэ́ўнасьць f.
to keep one’s countenance — быць спако́йным, вало́даць сабо́ю
to lose countenance — усхвалява́цца
to put out of countenance — зьбянтэ́жыць, суме́ць, засаро́міць
2.
v.t.
усхваля́ць, заахво́чваць; падтры́мваць
I will not countenance such a plan — Я ня бу́ду падтры́мваць гэ́ткі плян
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)