legitm a зако́нны, легіты́мны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ЛЕГІТЫ́МНАСЦЬ (ад лац. legitimus законны) палітычнай улады, прызнанне народам і паліт. сіламі краіны правамернасці, законнасці паліт. улады, яе інструментаў, механізмаў дзейнасці, а таксама спосабаў яе ўсталявання. Л. улады не з’яўляецца прававым працэсам і не валодае юрыд. функцыямі; яна нефармальна фіксуе ўжо існуючы факт прызнання ўлады народам.

т. 9, с. 183

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

НАТУРАЛІЗА́ЦЫЯ (франц. naturalisation ад лац. naturalis прыродны, сапраўдны, законны) у біялогіі, поўнае ўжыванне новага для дадзенага біяцэнозу віду; выпрацоўка або замяшчэнне ім экалагічнай нішы ў згуртаванні. Суправаджаецца ўзнікненнем новых адаптацый, абумоўлена мяжой нормы рэакцыі арганізма. Генет. структура папуляцыі або віду пры гэтым не змяняецца. Звязана з акліматызацыяй і інтрадукцыяй.

Р.​Г.​Заяц.

т. 11, с. 207

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

justifiable [ˈdʒʌstɪfaɪəbl]adj. зако́нны; дарава́льны; які́ можа быць апраўда́ны;

justifiable claims зако́нныя патрабава́нні

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

rchtmäßig a зако́нны, лега́льны, легіты́мны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

legal

[ˈli:gəl]

adj.

1) юрыды́чны

2) зако́нны, узако́нены, лега́льны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

bona fide1 [ˌbəʊnəˈfaɪdi] adj. лацін. праўдзі́вы; сапра́ўдны; зако́нны; несфальсіфікава́ны;

a bona fide reason сапра́ўдная прычы́на

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wedlock [ˈwedlɒk] n. fml (законны) шлюб; жыццё ў шлю́бе;

children born out of wedlock пазашлю́бныя дзе́ці

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

БЕНКА́РТ, банкарт (ням. Bankart),

назва пазашлюбнага дзіцяці на Беларусі ў 16 — 1-й пал. 19 ст. Прававое становішча банкарта рэгулявалася Статутамі ВКЛ. Банкарты не мелі права быць спадкаемцамі бацькі, атрымліваць у спадчыну шляхецкія правы, аднак маглі быць спадкаемцамі маці, што адпавядала норме рымскага права. Пры ўмове, калі бацька банкарта возьме законны шлюб з яго маці, правы банкарта падлягалі легітымацыі (узаконенню). Гэта норма была анулявана ў час праўлення Стафана Баторыя [1575—86], аднак на практыцы ажыццяўлялася праз набілітацыю.

т. 3, с. 100

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

assignee

[ə,saɪˈni:]

n.

1) зако́нны спадкае́мца, перае́мнік право́ў

2) упаўнава́жаны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)