noble​1 [ˈnəʊbl] n.

1. арыстакра́т

2. hist. дварані́н

3. тытулава́ная асо́ба, пэр (у Англіі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Édelmann m -s, -leute дварані́н, шля́хціц

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

nobleman [ˈnəʊblmən] n. (pl. -men)

1. арыстакра́т

2. hist. дварані́н

3. тытулава́ная асо́ба; пэр (у Англіі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Паме́шчык ’землеўладальнік, звычайна дваранін, пан’ (ТСБМ, Сл. ПЗБ). З рус. поме́щик (Крукоўскі, Уплыў, 74), дзе з’яўляецца дэрыватам ад поместье (гл.) (Фасмер, 3, 323).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

boyar

[boʊˈjɑ:r]

n.

бая́рын -а m., pl. бая́ры, радаві́ты дварані́н

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

паме́шчык, ‑а, м.

У дарэвалюцыйнай Расіі, а таксама ў краінах, дзе існуе прыватная ўласнасць на зямлю, — землеўладальнік, звычайна дваранін, пан (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апры́чнік, ‑а, м.

Служылы дваранін, які ў час даравання Івана IV знаходзіўся ў радах апрычніны (у 2 знач.). // перан. Пагард. Аб царскім паліцэйскім, жандару.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

nobleman

[ˈnoʊbəlmən]

n., pl. -men

шля́хціц, дварані́н -а m., чалаве́к высо́кага ра́нгу

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Ádlige m, f -n, -n дварані́н, двара́нка; шля́хціч, шляхця́нка

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ДЖЭНТЛЬМЕ́Н (англ. gentleman літар. высакародны чалавек),

1) чалавек высакароднага паходжання, дваранін (устарэлае).

2) У Вялікабрытаніі і інш. англамоўных краінах — чалавек, які строга прытрымліваецца свецкіх правіл паводзін, а таксама пачцівы зварот да мужчын.

3) Чалавек, які вызначаецца сваёй выхаванасцю ў паводзінах, далікатнасцю і зграбнасцю адзення.

т. 6, с. 98

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)