Пераграшы́цца (пырыгрышы́тысь) ’перакусіць, з’есці трошкі’ (Клім.). Да пера- і грашы́ць > грэх (гл.) пры ад’ідэацыі рус., ц.-слав.прогрешение. Матывацыя: забарона прыняцця ежы і пітва да споведзі, у адваротным выпадку — грэх.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
offend
[əˈfend]
v.
1) абража́ць; узлава́ць, раззлава́ць
2) кры́ўдзіць
3) грашы́ць; чыні́ць несправядлі́васьць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
sin
[sɪn]1.
n.
грэх граху́і грэ́ху m.; немара́льны ўчы́нак
2.
v.i.
грашы́ць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
err
[er]
v.i.
1) мыля́цца, памыля́цца
2) грашы́ць
3) не патрапля́ць у мэ́ту (пра стралу́)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
прегреша́тьнесов., уст.
1.(грешить)грашы́ць;
2.(совершать проступок) паруша́ць (зако́н, звы́чай і да таго́ падо́бнае);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
frévelnvi (gegen A)
1) рабі́ць злачы́нства;
gégen die Gesétze ~ паруша́ць зако́ны
2) блюзне́рыць; грашы́ць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
transgress
[trænsˈgres]
v.t.
1) паруша́ць (зако́н, пра́віла)
2) пераступа́ць
to transgress the bounds of good taste — пераступі́ць мяжу́ до́брага то́ну
3) грашы́ць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
verstóßen*
1.vi (gegen A) (па)грашы́ць (супраць чаго-н.), паруша́ць (што-н.)
2.vt выганя́ць, адхіля́ць, вырака́цца (каго-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Блудзі́ць. Рус.блуди́ть, укр.блуди́ти, польск.błądzić ’блукаць, блудзіць; грашыць, памыляцца’, чэш.blouditi, ст.-слав.блѫдити, балг.блъдя́, серб.-харв.блу́дити і г. д. Прасл.blǫditi (ітэратыўная форма да blęsti blędǫ ’памыляцца’: ст.-слав.блѧсти блѧдѫ, ст.-рус.блясти бляду і г. д. І.‑е. *bhlendh‑: *bhlondh‑ ’цямнець; вечарэць; змяркацца; бянтэжыць, памыляцца’. Параўн. літ.blandùs ’хмуры’, blañdas ’хмурасць; пацямненне розуму’; blandýtis ’хмурыцца; блукаць’, гоц.blandan ’перашкаджаць, мяшаць’, ст.-в.-ням.blentan ’асляпляць’ і г. д. Слаўскі, 1, 36; Траўтман, 34; Буга, РФВ, 70, 100; Бернекер, 61; Махэк₂, 56–57; Фасмер, 1, 177. Параўн. яшчэ блудзя́га ’хітрун; уцякач’, блу́дны ’бадзяжны (пра скаціну)’ (Нас.).