канструкты́ўны
(
які можна ўзяць за аснову пры выпрацоўцы рашэнняў,
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
канструкты́ўны
(
які можна ўзяць за аснову пры выпрацоўцы рашэнняў,
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
інду́кцыя, -і,
1. Спосаб разважання і метад даследавання ад прыватных фактаў да агульных
2. Узбуджэнне электрычнага току ў якім
3. Узаемадзеянне працэсаў узбуджэння і тармажэння ў нервовай сістэме, пры якім узнікненне аднаго працэсу выклікае развіццё другога, процілеглага.
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
◎ *Падпало́нік, подполднык ’тоўсты блін’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
кампіля́цыя, ‑і,
1. Праца (звычайна навуковая), якая асноўваецца на выкарыстанні ўжо вядомых прац і вынікаў, без самастойнага даследавання і
2. Састаўленне такіх работ; кампіляванне.
[Ад лац. compilatio — крадзеж, аграбленне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АРХЕАЛАГІ́ЧНЫЯ РАСКО́ПКІ,
даследаванне археалагічных помнікаў пры дапамозе раскопвання культурнага пласта ў адпаведнасці з прынятай методыкай; раздзел палявой археалогіі. Праводзяцца толькі з дазволу адпаведных
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
коне́чностьII
1.
коне́чность челове́ческого существова́ния кане́чнасць чалаве́чага існава́ння;
2. канчатко́васць, -ці
коне́чность це́ли канчатко́васць мэ́ты;
коне́чность вы́водов канчатко́васць
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
дэду́кцыя
(
спосаб разважання ад агульных палажэнняў да прыватных
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
інду́кцыя
(
спосаб разважання ад прыватных фактаў да агульных
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
кампіля́цыя
(
1) навуковая праца, заснаваная на выкарыстанні чужых думак, без самастойнага даследавання і
2) састаўленне такіх прац.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
БЕССВЯДО́МАСЦЬ,
стан асобы, пры якім з-за хранічнай душэўнай хваробы ці часовага расстройства душэўнай дзейнасці яна не здольная ўсведамляць свае ўчынкі і кіраваць імі; акалічнасць, якая выключае злачыннасць дзеяння і
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)