бо́ндарства, ‑а,
Бандарнае рамяство.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бо́ндарства, ‑а,
Бандарнае рамяство.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рупатлі́васць, ‑і,
Уласцівасць рупатлівага.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ВЫКА́ЗНІК,
галоўны член сказа, які знаходзіцца ў сэнсавай і граматычнай залежнасці ад дзейніка і абазначае дзеянне, стан ці прыкмету прадмета, названага дзейнікам. Паводле будовы ў
Самыя пашыраныя простыя выказнікі; яны падзяляюцца на дзеяслоўныя (выражаюцца найчасцей дзеясловамі абвеснага, загаднага ці ўмоўнага ладу: «За ракой туманяцца лугі», А.Русак) і іменныя (выражаюцца звычайна назоўнікамі, прыметнікамі ці займеннікамі: «Душа народа — песня», Я.Брыль; «Неба сіняе, сіняе», В.Каваль; «Хлеб у нас свой», І.Шамякін). Састаўны выказнік складаецца з дзеяслоўнай звязкі і выказальнага слова, якім можа быць дзеяслоў і
Літ.:
Беларуская граматыка. Ч. 2.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
зду́мацца, ‑аецца;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рыжабаро́ды, ‑ая, ‑ае.
З рыжай барадою.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сямісве́чнік, ‑а,
Падсвечнік для сямі свечак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
падзённік, ‑а,
Тое, што і падзёншчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
самадзе́лкавы, ‑ая, ‑ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тапо́ршчыць, ‑шчу, ‑шчыт, ‑шчыць;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шабасава́ць, ‑сую, ‑суеш, ‑суе;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)