разу́ ха , ‑і, Д М ‑зусе, ж.
Травяністая расліна сямейства крыжакветных. [Леў Раманавіч:] Паўзлі імхі па сенажаці, разуха-асака наступала з балот, зязюльчын лён ды мудранка адваёўвалі сабе прасторы. Асіпенка .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
псамафі́ ты
(ад гр. psammos = пясок + -фіты )
расліны, якія растуць на пяску, напр. пясчаная асака , саксаул, вярба вастралістая; пясчаныя расліны.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Ві́ ксва ’балотная трава асака ’ (гродз. , вілен. , Карл. ). Рус. йонаўск. віксва , польск. усх. wikswa , vʼiksfa , vʼiksvʼa , vʼiksʼvas ’асака ’. Запазычана з літ. viksvá ’асака ’ (Развадоўскі, RS , 5, 1922, 1–25; Атрэмбскі, JP , 16, 1931, 84; Зданцэвіч, LP , 1960, 351; Вяржбоўскі, 172–173).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ры́ жыца ’асака ’ (хойн. ). Ад ры́ жы (гл.) па колеры расліны або ад рэз́ аць (гл.), параўн. рэская трава ’асака ’. Параўн. таксама рэ́ знік 1
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Плясня́ ’яжджаль, асака , Carex L.’ (баран. , ЛА , 1). Гл. плюшнік . плюшня , у аснове якіх, верагодна, балтызм. Параўн. літ. plūšė ’асака , Carex gracilis’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Рызо́ ха ’асака ’ (Бяс. ). Да разу́ ха (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Крузля́ к ’асака ’ (Шатал. ). Няясная фанетыка. Гл. круглеці .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пло́ ска ’асака ’ (гродз. , Сл. ПЗБ ). Гл. пла́ ска .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Разу́ ха , разу́ шка ’асака ’ (Сл. ПЗБ , Юрч. ), рэзу́ ха ’тс’ (ТС ), разу́ чы ’калючы (пра траву)’ (рагач. , Сл. ПЗБ ), укр. різу́ ха ’водная расліна Najas L.’ польск. rzeżucha ’асака , Carex L.’ Ад рэ́ заць (гл.), параўн. Брукнер , 475–476.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ried n
1) асака́ , чаро́ т (балотны ), за́ раснікі чаро́ ту
2) бало́ та
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)