oczyszczać

незак.

1. ачышчаць; абіраць; скрэбці;

2. перан. апраўдваць; прызнаваць невінаватым

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

justify

[ˈdʒʌstɪfaɪ]

v.t.

1) абгрунто́ўваць, матывава́ць (учы́нак, прэтэ́нзію)

2) апра́ўдваць

3) Comput. выраўно́ўваць палі́ тэ́ксту

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

réchtfertigen

1. неаддз. vt апра́ўдваць

2. ~, sich (vor D) апра́ўдвацца (перад кім-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

exonerate

[ɪgˈzɑ:nəreɪt]

v.t.

1) апра́ўдваць, абвяшча́ць невінава́тым, ачышча́ць ад віны́, за́кіду

2) вызваля́ць ад абавя́зку, абяца́ньня

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

whitewash

[ˈhwaɪtwɑ:ʃ]

1.

n.

1) бялі́ла n.

2) апра́ўдваньне; выбе́льваньне n.

2.

v.t.

1) бялі́ць

2) выбе́льваць; апра́ўдваць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

fréisprechen* аддз. vt апра́ўдваць, прызна́ць невінава́тым;

j-n von éiner Schuld ~ прызна́ць каго́-н. невінава́тым

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

extenuate

[ɪkˈstenjueɪt]

v.t.

1) зьмянша́ць (віну́, памы́лку), зьмякча́ць, частко́ва апра́ўдваць

2) аслабля́ць, зьмянша́ць

extenuating circumstances — абста́віны, які́я аслабля́юць, зьмянша́юць (віну́)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

betray [bɪˈtreɪ] v.

1. здра́джваць; станаві́цца здра́днікам

2. падво́дзіць (каго-н.), не апра́ўдваць (даверу, надзеі);

He betrayed my trust over and over again. Ён падводзіў мяне зноў і зноў.

3. : betray oneself вы́даць сябе́; прагавары́цца (нечака́на)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Плу́жыць у фразе: год па год не плужыць ’не прыпадае’ (рэч., Нар. сл.). Укр. плужнай* ’шанцаваць’, польск. płnżyć ’добра мецца’, ’квітнець’, ’весціся, удавацца’, ’спрыяць’, Скупацца’, ’быць карысным’, ’апраўдваць спадзяванні’, ’не падводзіць’, славен. ρΐίάϋϊ se ’спароўвацца, выконваць злучку (аб жабах)’, якое Фурлан (гл. Бязлай, 3, 63) аб’ядноўвае разам з рус. кур. плу́жнться ’паволі ехаць, ісці, плесціся за кім-небудзь’. Відаць, рус. лексему не трэба ўлічваць; яна ужываецца паралельна з плугстнться (гл. плугаипща). У такім выпадку плужыць было ўтворана ад плуг > тужыць (< прасл. *pługa > *phditi) — першапачаткова ’араць плугам’, у той час паяўленне плуга азначала ў параўнанні з сахой (* radio) вышэйшую ступень земляробства і, адпаведна, лепшы дабрабыт (Банькоўскі, 2, 6311).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

vindicate

[ˈvɪndɪkeɪt]

v.t.

1) апра́ўдваць

2) адсто́йваць, абараня́ць

The heir vindicated his claim to the fortune — Спадкае́мец адстая́ў сваё пра́ва на нале́жнае яму́ бага́цьце

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)