медыта́цыя

(лац. meditatio)

роздум, самапаглыбленне (напр. аддавацца медытацыі).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

предава́ться

1. (чему) аддава́цца; (впадать во что-л.) упада́ць (у што); (углубляться) паглыбля́цца;

предава́ться отча́янию упа́даць у ро́спач;

предава́ться мечта́м аддава́цца ма́рам, паглыбля́цца ў ма́ры;

2. (кому, чему) уст. аддава́цца; (переходить на сторону кого-, чего-л.) перахо́дзіць (да каго, да чаго); (доверяться) давяра́цца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

náchhängen* vi (D) аддава́цца, паглыбля́цца;

séinen Gedánken ~ аддава́цца сваі́м ду́мкам, ма́рыць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

летуце́ць, ‑тучу, ‑туціш, ‑туціць; незак.

Аддавацца марам; марыць. На пагорку сасна, — ці не ўнучка тае, Што калісь летуцела аб пальме далёкай? Лойка. Кружацца далёкія планет, Пра якія добра летуцець. Прыходзька.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Выленга́цца ’аддавацца ляноце’ (Нас.), выланга́цца ’вылежвацца’ (Юрч.). Укр. дыял. вылінга́тися ’тс’. Запазыч, з польск. wylęgiwać się ’тс’. Памылкова Рудніцкі (1, 389), які выводзіць ад wylęgiwać się ’выхадзіць, вылуплівацца (аб птушанятах)’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

фантазі́раваць

(ад фантазія)

1) аддавацца фантазіі; марыць;

2) выдумляць што-н. непраўдападобнае, тое, чаго не можа быць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

воздава́ться

1. уст. (отплачиваться) адпла́чвацца; см. возда́ться;

2. страд. аддава́цца; ушано́ўвацца; адпла́чвацца; см. воздава́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

reminisce [ˌremɪˈnɪs] v. (about) успаміна́ць, узга́дваць, аддава́цца ўспамі́нам;

We walked on, reminiscing about the old days. Ідучы, мы ўспаміналі былыя дні.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Псо́та ’шкода; свавольства’ (ТСБМ, Гарэц., Байк. і Некр.), ’шкода’ (Сіг.), ’пястун; наравісты, пераборлівы’ (Клім.), ст.-бел. псота ’выхадка, свавольства’. Укр. псо́та ’бядота, бяда, галеча, нястача’; ’дрэннае надвор’е’, ’лаянка’. З польск. psota, psocić ад pies, першапачаткова ’гайняваць; аддавацца распусце’ (Банькоўскі, 2, 957).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

náchhallen vi аддава́цца (рэ́хам); перан. знахо́дзіць во́дгук

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)