Ну́днік ’бядняк, бедалага; надаедлівы чалавек’. Ад нудны (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Няўро́ма ’неахайны чалавек’ (Сцяшк. Сл., Юрч. НВС). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ашчапе́нец ’вельмі скупы чалавек’ (Шат.). Ад ашчапіць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кірэ́ка ’чалавек, які ходзіць раскіракай’ (Нас.). Гл. апорак.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Дыхля́к ’слабасільны чалавек’ (Шат.). З дахля́к (да до́хлы).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Conscia mens recti scandit bene stramina lecti

Чалавек з чыстым сумленнем спакойна ідзе спаць.

Человек с чистой совестью спокойно идёт спать.

Гл.: Bon or um...

Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў (1993, правапіс да 2008 г.)

бе́сталач, ‑ы, ж.

Разм.

1. Беспарадак, неразбярыха; бесталкоўшчына. [Мароз:] — Гм [Ціхаміраў] паглядзі, што ў цябе там на руме робіцца! Там жа пад’ехаць нельга! Такая бесталач! Лобан.

2. Бесталковы чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бесхаці́нец, ‑нца, м.

Чалавек, пазбаўлены свайго роднага жылля, воляю лёсу асуджаны на бадзянне па свеце. Сам бацька, бесхацінец, амаль жабрак, у вачах сялян выглядаў панскім сабакам. Лужанін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ганарлі́вец, ‑ліўца, м.

Ганарысты, фанабэрысты чалавек. [Хірургу] не раз хацелася кінуць папрок гэтаму ганарліўцу, якога ён адваяваў у смерці, але кожны раз яго спрактыкаваны розум раіў маўчаць. Васілевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

азірну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак., што.

Акінуць поглядам. Чалавек ступіў за фіранку, больш строга азірнуў бакоўку, як бы вымерваючы, ці стане тут той тапчанчык. Скрыган.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)