Táube I f -, -n го́луб, галу́бка;

~n im Kopf háben мець бзік у галаве́, быць дзіўнава́тым

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

táugen vi (zu D) быць прыда́тным (да чаго-н.);

das taugt nichts гэ́та нічо́га не ва́рта

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

úngewiss a невядо́мы, нявы́значаны, няпэўны;

über etw. (A) im Úngewissen sein быць недасве́дчаным адно́сна чаго́-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Únstern m -(e)s нешчаслі́вая зо́рка; ліхі́ лёс, лі́ха;

únter éinem ~ stéhen* быць пад нешчаслі́вай зо́ркай

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

únwürdig a нява́рты, які́ не заслуго́ўвае (чаго-н.);

éiner Sáche (D) ~ sein быць нява́ртым [не заслуго́ўваць] чаго́-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Wáagschale f -, -n ша́ля;

◊

schwer in die ~ fállen* быць ва́жкім [перакана́ўчым];

etw. auf die ~ légen узва́жваць, абмярко́ўваць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

zúgetan a адда́дзены, адда́ны, прыхі́льны;

j-m von Hérzen ~ sein быць адда́ным каму́-н. усёй душо́й

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Кірава́ць ’рэгуляваць рух, работу’, ’быць на чале чаго-н.’ (ТСБМ, Сл. паўн.-зах., Шат., Касп., Мал., ТС, Гарэц., Сержп. Пр., Яруш., Сцяшк.). Укр. керувати ’тс’. Запазычанні з польск. kierować ’тс’, якое ў сваю чаргу з ням. kehren у тым жа значэнні (Слаўскі, 2, 156; ЕСУМ, 2, 426; Кюнэ, Poln., 64).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Відне́ць ’світаць, святлець, днець, займацца на дзень’; ’віднецца, паказвацца, станавіцца відным’ (БРС, КТС, Шат., Касп., Сцяшк. МГ, Бяльк.). Укр. видніти ’світаць, святлець’, виднітися ’віднець, віднецца’, рус. кур., арл., калуж., йонаўск. видне́ть ’світаць’, польск. widnieć ’быць відным’; ’світаць’, славац. vidnieť (sa), мар. rozvidniť se ’тс’. Паўночнаславянскае ўтварэнне на ‑ěti ад vidьnъ.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Бы, б. Рус. бы, б, укр. би, б, польск. by, чэш. by (1‑я ас. bych, 2‑я ас. bys) і г. д. Па паходжанню гэта 3‑я ас. адз. л. аорыстнай формы ад *byti (гл. быць). Бернекер, 115; Фасмер, 1, 257; Слаўскі, 1, 52; параўн. яшчэ Шанскі, 1, Б, 243.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)