dedicate

[ˈdedɪkeɪt]

v.t.

1) прысьвяча́ць (кні́гу, твор)

2) прызнача́ць (па́мяці каго́-чаго́)

3) урачы́ста адкрыва́ць (мост, буды́нак)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

deterrent

[dɪˈterənt]

1.

adj.

стры́мвальны; які адпу́жвае ад чаго́

2.

n.

то́е, што стры́мвае; то́е, што адпу́жвае

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

do away with

а) спыні́ць; скасава́ць

б) пако́нчыць з чым; пазбы́цца каго́-чаго́

в) забі́ць каго́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

hearken

[ˈhɑ:rkən]

1.

v.i.

слу́хаць, прыслухо́ўвацца да каго́-чаго́

2.

v.t.

слу́хаць ува́жліва, вучы́цца пазнава́ць на слых

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

likes

то́е, што падаба́ецца

our likes and dislikes — то́е, што мы лю́бім і чаго́ ня лю́бім

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

microcopy

[ˈmaɪkroʊ,kɑ:pi]

1.

n., pl. -copies

ко́пія, зро́бленая на мікрафі́льме

2.

v.t.

рабі́ць ко́пію чаго́ на мікрафі́льме

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

wherefrom

[hwerˈfrʌm]

adv.

адку́ль; з чаго́

Wherefrom has he so much wisdom? — Адку́ль у яго́ гэ́тулькі му́драсьці?

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

шлях

(ст.-польск. szlach, ням. Schlag)

1) шырокая дарога, гасцінец, тракт;

2) прастора, па якой адбываецца рух, перамяшчэнне каго-н., чаго-н. (напр. паветраны ш., водны ш., чыгуначны ш.);

3) перан. вялікі перыяд развіцця чаго-н. (ш., пройдзены чалавецтвам);

4) перан. напрамак дзейнасці, развіцця чаго-н.;

5) орган у выглядзе каналаў, якія забяспечваюць жыццядзейнасць арганізма (дыхальныя шляхі).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

нагандлява́ць, ‑люю, ‑люеш, ‑люе; зак., чаго.

1. Набыць гандлем у нейкай колькасці. Нагандляваць кучу грошай.

2. Разм. Прадаць чаго‑н. на нейкую суму.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

нагнаі́ць, ‑гнаю, ‑гноіш, ‑гноіць; зак.

1. што. Выклікаць нагнаенне чаго‑н. Нагнаіць рану. Нагнаіць парэз.

2. чаго. Згнаіць у нейкай колькасці. Нагнаіць сена.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)