laborer

[ˈleɪbərər]

n.

1) рабо́чы -ага m., рабо́чая f.

2) чорнарабо́чы -ага m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

workingman

[ˈwɜ:rkɪŋmæn]

n., pl. -men

1) рабо́тнік -а m.

2) рабо́чы -ага m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

часа́льшчык ​1, ‑а, м.

Рабочы, які займаецца часаннем воўны, ільну і пад.

часа́льшчык ​2, ‑а, м.

Рабочы, які займаецца часаннем дрэва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пралета́рый, -я, мн. -і, -яў, м.

Наёмны рабочы, пазбаўлены сродкаў вытворчасці.

|| ж. пралета́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.

|| прым. пралета́рскі, -ая, -ае.

П. светапогляд.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прыбіра́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Рабочы, які займаецца прыбіраннем, навядзеннем чысціні ва ўстановах, на прадпрыемствах.

|| ж. прыбіра́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

|| прым. прыбіра́льшчыцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

рабаця́га, -і, ДМ -у, Т -ам, м.; ДМ -ця́зе, Т-ай (-аю), ж., мн. -і, -ця́г (разм.).

1. Старанны, шчыры працаўнік.

2. Рабочы чалавек.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ПО́ЛАЦКІ,

рабочы пасёлак, у 1959—63 назва горада Наваполацк.

т. 12, с. 461

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

ба́рачнік, ‑а, м.

Рабочы на барцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

барлі́ншчык, ‑а, м.

Рабочы на барліне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

мартэ́ншчык, ‑а, м.

Рабочы мартэнаўскага цэха.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)