Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
stark
1.a
1) мо́цны (тс.перан.); ду́жы (фізічна);
éine ~e Erkältung мо́цная прасту́да
2) мо́цны, інтэнсі́ўны;
ein ~er Frostмо́цны [траску́чы] маро́з;
éine ~e Náchfrage вялі́кі по́пыт
3) то́ўсты, мо́цны, усто́йлівы;
~e Máuern мо́цныя [то́ўстыя] сце́ны;
~e Nerven [-v-] мо́цныя не́рвы
4) мо́цны, канцэнтрава́ны, насы́чаны;
~er Káffee мо́цная ка́ва
5) шматлі́кі;
ein ~es Heer вялі́кае [шматлі́кае] во́йска;
éine zehn Mann ~e Grúppe гру́па (ко́лькасцю) у дзе́сяць чалаве́к
6) грам.мо́цны;
ein ~es Verbмо́цны дзеясло́ў;
◊
das ist ein ~es Stück! гэ́та наха́бства!
2.adv мо́цна, ве́льмі, на́дта;
das Theáter ist ~ besétzt тэа́тр перапо́ўнены;
es régnet ~ ідзе́мо́цны дождж
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
humming
[ˈhʌmɪŋ]
adj.
1) які́ бзы́кае, гудзе́, які́ напява́е
2) мо́цны, энэргі́чны
3) мо́цны, пе́ністы
humming beer — мо́цнае пе́ністае піва
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
able-bodied
[,eɪbəlˈbɑ:dɪd]
adj.
фізы́чна зда́тны; здаро́вы, мо́цны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
consommé
[,kɑ:nsəˈmeɪ]
n.
мо́цны расо́л, булён -у m.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
sinewy
[ˈsɪnju:i]
adv.
1) му́скулісты
2) мо́цны, сі́льны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ГАРЭ́ЛКА,
моцны алкагольны напітак; сумесь рэктыфікаванага этылавага спірту (40—56 аб’ёмных %) са змякчанай вадой. Для прыгатавання гарэлкі водна-спіртавую сумесь прапускаюць праз актываваны вугаль, потым фільтруюць. Розныя віды гарэлкі маюць цукар, пітную соду, ацэтат натрыю і інш. Перагонкай зброджаных пладоў і ягад атрымліваюць гарэлку вінаградную, вішнёвую і да т.п.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЗЮ́ЗЯ,
у бел.нар. міфалогіі бажаство — увасабленне холаду. З. ўяўлялі ў выглядзе лысага барадатага дзеда ў расхлістаным кажусе, які босы хадзіў па снезе. Паводле павер’яў, ён узнімаў завіруху, мяцеліцу, выклікаў сцюжу. Прымхлівыя людзі лічылі, што ў моцны мароз З. біў доўбняй па дрэвах і бярвенні, якія ад гэтага трашчалі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ЛЮМБА́ГА (ад лац. lumbus паясніца),
прастрэл, болевы сіндром (моцны боль, скарачэнне мышцаў, скрыўленне пазваночніка) у паяснічнай вобласці спіны ад раздражненняў нерв. канцоў у звязках пазваночніка. Узнікненню Л. садзейнічаюць траўмы, фіз. перанапружанне, інфекцыі і інш. Найчасцей бывае ў мужчын старэй за 30 гадоў. Лячэнне тэрапеўтычнае, фізіятэрапеўтычнае, пры рэцыдывах — курортнае.