адро́ны

(ад гр. adros = моцны)

элементарныя часціцы (пратоны, нейтроны, гіпероны, мезоны), якія моцна ўзаемадзейнічаюць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

катава́ць

(польск. katować)

1) моцна біць, мучыць на допыце;

2) перан. дакараць, прымушаць пакутаваць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

маналі́тны

(ад маналіт)

1) высечаны з суцэльнай каменнай глыбы;

2) перан. моцна згуртаваны, з’яднаны.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

спанды́ліум

(ад гр. spondylos = пазванок)

моцна развіты зубны апарат ракавіны ў некаторых пласціністажабравых малюскаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

тэрмаіо́нны

(ад тэрма- + іон)

звязаны з выдзяленнем іонаў моцна нагрэтымі цвёрдымі або вадкімі целамі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

моцнадзе́ючы, ‑ая, ‑ае.

Які моцна дзейнічае. Моцнадзеючае лякарства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прысса́цца, ‑ссецца; зак.

Моцна прыстаць, ссучы што‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

раскукава́цца, ‑кукуецца; зак.

Пачаць доўга і моцна кукаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перазя́бнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Моцна азябнуць; перамерзнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

патлі́вы, ‑ая, ‑ае.

Які моцна і часта пацее.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)