адро́ны

(ад гр. adros = моцны)

элементарныя часціцы (пратоны, нейтроны, гіпероны, мезоны), якія моцна ўзаемадзейнічаюць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

катава́ць

(польск. katować)

1) моцна біць, мучыць на допыце;

2) перан. дакараць, прымушаць пакутаваць.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

маналі́тны

(ад маналіт)

1) высечаны з суцэльнай каменнай глыбы;

2) перан. моцна згуртаваны, з’яднаны.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

спанды́ліум

(ад гр. spondylos = пазванок)

моцна развіты зубны апарат ракавіны ў некаторых пласціністажабравых малюскаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

тэрмаіо́нны

(ад тэрма- + іон)

звязаны з выдзяленнем іонаў моцна нагрэтымі цвёрдымі або вадкімі целамі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ЛУБЯНЫ́Я ВАЛО́КНЫ,

валокны, якія ёсць у сцёблах наземных насенных раслін. Маюць моцна патоўшчаныя (часта адраўнелыя) сценкі з развітай слаістасцю, простымі порамі і вузкай поласцю. Жывое змесціва Л.в. пасля завяршэння фарміравання адмірае. Асн. функцыя — ахова элементаў мяккага лубу ад дэфармацыі, а таксама апорная сістэма органа. Бываюць гнуткія, мала адраўнелыя (лён, кіт. крапіва), грубыя, моцна адраўнелыя (пянька, джут і інш.). Выкарыстоўваюць у тэкст. прамысловасці.

т. 9, с. 355

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

моцнадзе́ючы, ‑ая, ‑ае.

Які моцна дзейнічае. Моцнадзеючае лякарства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

патлі́вы, ‑ая, ‑ае.

Які моцна і часта пацее.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

перазя́бнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак.

Моцна азябнуць; перамерзнуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прысса́цца, ‑ссецца; зак.

Моцна прыстаць, ссучы што‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)