1. Маленькі бугарок, звычайна на скуры. Паспрабуй акунуцца ў .. [ваду] і адразу .. скура пакрыецца гусінымі пупырышкамі.Беразняк.
2. Тое, што і пупышка (у 1 знач.). Набухлі смалістыя пупырышкі каштанаў.Лынькоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Лініла ’скура вужакі ці гадзюкі, скінутая ў час ліняння’ (Ян.; браг., Шатал.; калінк., Сл. паўн.-зах.), петрык.лінілолюб.лені́ло ’тс’ (Сл. паўн.-зах.). Да ліняць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
АШМЯ́НСКІЯ ГАРБА́РНЫЯ МАНУФАКТУ́РЫ.
Дзейнічалі ў 1835—1914 у г.Ашмяны. Было 6 прадпрыемстваў, якімі валодалі купцы і мяшчане. Выкарыстоўваліся конныя рухавікі і вадзяное кола. Выраблялі скуры рознага гатунку: для простага абутку, шчыгрын (мяккая, шурпатая авечая ці казіная скура, аздобленая адмысловым узорам), гамбургскі тавар з конскіх скур, а таксама шавецкія загатоўкі. На кожным прадпрыемстве працавала ад некалькіх да 95 чалавек. За год выраблялі 2—7 тыс. пудоў скур (1885).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
БАР’Е́РНАЯ ФУ́НКЦЫЯ,
здольнасць арганізма чалавека і жывёл праз своеасаблівыя фізіял. механізмы, т.зв. бар’еры, захоўваць сваё ўнутр. асяроддзе (кроў, лімфу, тканкавую вадкасць) ад вонкавых уздзеянняў і падтрымліваць яго адносна пастаянны хім., фіз. састаў і біял. ўласцівасці. Адрозніваюць вонкавыя (скура, дыхальны, стрававальны і выдзяляльны апараты, печань, слізістыя абалонкі) і ўнутраныя (гематалагічныя) бар’еры. Бар’ерная функцыя выпрацавалася ў працэсе эвалюцыі і вызначае жыццядзейнасць органаў і тканак, іх адчувальнасць да бактэрый, ядаў, таксінаў, чужародных рэчываў, лекаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
alligator
[ˈælɪgeɪtər]
n.
1) Zool. аліга́тар -а m.
2) ску́ра з аліга́тара
•
- alligator shoes
- alligator wrench
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
leathery
[ˈleðəri]
adj.
падо́бны да ску́ры; скураны́; цьвярды́, як ску́ра
leathery steak — біфштэ́кс цьвярды́, як падэ́шва
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
кра́пінка, ‑і, ДМ ‑нцы; Рмн. ‑нак; ж.
Памянш.да крапіна; невялікая крапіна. І неяк адразу пацяплела на сэрцы ў Алёшкі — абсівераная скура рук гэтага чалавека была ў крапінках вугальнага пылу.Лынькоў.І матылькі зляцеліся, Чырвоныя, У крапінку.Астрэйка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
сцягня́к, сцегняка, м.
Разм. Тое, што і сцягно. Запрэжаны конь быў высокі, худы, адны косці і скура — з казённым кляймом на сцегняку.Чорны.У Рамана і на плячах і па сцегняках пролежні. .. Варочаюць з боку на бок, мажуць спіртам.Пташнікаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
skóra
skór|a
ж.
1.скура;
spierzchnięta (popękana) ~a na rękach — парэпаная (патрэсканая) скура на руках;
~a surowa — нявырабленая скура;
~a cielęca wyprawiona — вырабленая цялячая скура;
garbować ~ę — а) вырабляць скуру;
лупцаваць;
2. шкура (здзёртая);
~a owcza — авечая скура, аўчына;
obedrzeć ze ~y — здзерці шкуру;
drżeć o swoją ~ę — дрыжаць за сваю шкуру;
~ę komu wyłoić — спусціць шкуру з каго;
dać w ~ę — адлупцаваць;
czuć przez ~ę — скурай чуць; прадчуваць;
wilk w owczej ~ze — воўк у авечай шкуры
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
дэ́рма
(гр. derma = скура)
злучальна-тканкавая частка скуры ў пазваночных жывёл і ў чалавека, якая знаходзіцца пад эпідэрмісам.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)