Прададнём ’досвіткам’ (астрав., Сл. ПЗБ). Да приди (гл. прад) і дзень (гл.). Запазычанне або калька польск.przedednie ’канец ночы, час перад світаннем’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Махор ’канец мяшка ля завязкі’, ’матузкі, засуканыя на рушніку’ (КЭС, лаг.), ’доўгая палоска, адарваная ад тканіны’ (беласт., Сл. ПЗБ). Да махры́ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Скапу́ціцца ‘памерці’ (ТСБМ, ТС, Варл.). Рус.калуж., маск.скапу́титься ‘нечакана і моцна захварэць’. Ад капут (гл.), што з ням.kaput ‘канец; смерць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ло́пар
(гал. looper, ад lopen = бегчы)
мар. хадавы або знешні канец у талей і ўсялякай снасці на судне, за які цягнуць трос.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
цы́пель
(польск. cypel, ад ням. Zipfel)
востры клінападобны канец чаго-н., выступ у чым-н. (як напр. каса ў рацэ, клін матэрыі).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
állerlétzt
1.a са́мы апо́шні, кра́йні; канцавы́
2.adv: у апо́шнюю ча́ргу; пад кане́ц
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Áuslautm -(e)s, -e лінгв. канцавы́ гук [склад]; кане́ц сло́ва;
im ~ на канцы́ сло́ва [скла́да]
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Mündungf -, -en
1) ву́сце, упадзе́нне
2) вайск. ду́ла, жэ́рла
3) кане́ц (вуліцы, трубы)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Zwíckef -, -n
1) гл. Zwecke f
2) шчыпцы́, абцугі́
3) во́стры кане́ц; сасу́лька
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Разм. Звыкнуцца з чым‑н. непрыемным, з якімі‑н. непаладкамі. Пад канец другога тыдня астрожная адзінота і нуда сталі менш мучыць Максіма. Ён абцярпеўся і пачаў крыху прывыкаць да ўсяго гэтага.Машара.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)