Аб’е́кт (БРС). Запазычанне XX ст. праз рускую мову, дзе з лац. objectum, гл. Крукоўскі, Уплыў, 77.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Адміралце́йства. Запазычанне з рус. (Гіст. мовы, 2, 142), дзе неалагізм XVIII ст. (Шанскі, 1, А, 49).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ры́ка ’грэчка’ (Сцяшк. Сл.). Ад гры́ка (гл.), дзе пачатковае г было ўспрынята як пратэтычнае і адпала.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

вы́капаць сов.

1. (сделать в земле углубление) вы́рыть, вы́копать;

2. (копая, вынуть из земли) вы́копать, вы́рыть;

в. бу́льбу — вы́копать (вы́рыть) карто́фель;

3. перен., разг. вы́копать, откопа́ть;

дзе вы ~палі таку́ю кні́гу? — где вы вы́копали (откопа́ли) таку́ю кни́гу?

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ко́ратка нареч.

1. ко́ротко;

к. пастры́гчы — ко́ротко постри́чь;

2. ко́ротко; кра́тко; вкра́тце;

◊ к. і я́сна — ко́ротко и я́сно;

ці до́ўга, ці к. — до́лго ли, ко́ротко ли;

дзе к., там і рве́цца — посл. где то́нко, там и рвётся

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

underneath

[,ʌndərˈni:Ө]

1.

prep.

пад

to sit underneath a tree — сядзе́ць пад дрэ́вам

a cellar underneath a house — склеппад до́мам

2.

adv.

1) до́ле, уні́зе

2) пад спод, пады́спад (куды́?); пады́спадам (дзе?)

3.

adj.

спо́дні

4.

n.

спод -у m. (ніжэ́йшая ча́стка або́ паве́рхня)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

напра́ва​I прысл. nach rechts (на пыт. «куды?»); rechts, réchterseits, réchter Hand (на пыт. «дзе?»);

напра́ва ад мяне́ rechts von mir, zu méiner Réchten;

ісці́ напра́ва nach rechts géhen*;

напра́ва! вайск. rechtsúm!;

◊

дапамага́ць напра́ва і нале́ва állen hélfen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

läuten vt, vi звані́ць; звіне́ць;

es [man] läutet! звано́к! [зво́няць!];

Sturm [Féuer] ~ біць у наба́т [звон];

◊

er hat's ~ hören, aber nicht zusámmenschlagen ≅ ён чуў звон, ды не ве́дае, дзе ён

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

клёкат, ‑у, М ‑каце, м.

1. Перарывісты крык, характэрны для некаторых птушак. Бусліны клёкат. □ Гучаць мелодыі, і сэрца рвецца Туды, дзе ружамі цвітуць даліны, Дзе вінаграднік ля дарогі ўецца, А ў небе клёкат чуецца арліны. Гілевіч.

2. Гукі, якія ўтвараюцца пры кіпенні, бульканні вадкасцей. Клёкат вады.

3. Пра глухія перарывістыя гукі ў горле, грудзях. Сын гаварыў спакойным тонам, але з нейкім слабым клёкатам у глотцы. Караткевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

згрузі́ць, згружу, згрузіш, згрузіць; зак., што.

1. Зняць які‑н. груз з чаго‑н. Такуеў дапамог згрузіць з воза мяхі з бульбай. Корзун. // Разгрузіць (воз, машыну і пад.). Згрузіць тры машыны пяску.

2. Разм. Злажыць які‑н. груз дзе‑н., на што‑н. Згрузіць рэчы на воз. □ Некалькі аўтамашын прывезлі і згрузілі непадалёк ад палаткі, дзе жыла Люся, цэлыя сцены, дах і вокны новага дома. Даніленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)