люкс 1, ‑а,
У фізіцы — адзінка вымярэння асветленасці.
[Ад лац. lux — святло.]
люкс 2, ‑а,
Ужываецца
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
люкс 1, ‑а,
У фізіцы — адзінка вымярэння асветленасці.
[Ад лац. lux — святло.]
люкс 2, ‑а,
Ужываецца
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
градые́нт, ‑а,
Мера змянення (павелічэння або змяншэння) у прасторы якой‑н. фізічнай велічыні
[Ад лац. gradiens — паступальны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дво́рня, ‑і,
У часы прыгону — прыслуга
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
металакера́міка, ‑і,
Матэрыял або вырабы, атрыманыя з металічнага парашку шляхам прасавання пад ціскам і спякання
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
му́фель, ‑я,
[Ням. Muffel.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́пат, ‑у,
Вадкасць, якая прасочваецца на паверхню праз сценкі крывяносных сасудаў
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
га́за, ‑ы,
Гаручая вадкасць, якая атрымліваецца
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аспіра́нт, ‑а,
Асоба, якая рыхтуецца да самастойнай навуковай або педагагічнай дзейнасці
[Ад лац. aspirans, aspirantis — які дамагаецца, імкнецца, шукае.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аташэ́,
Службовая асоба
[Фр. attaché.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рту́тны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да ртуці.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)