finish2 [ˈfɪnɪʃ] v.
1. канча́ць; канча́цца
2. sport фінішава́ць;
He finished second. Ён фінішаваў другім.
finish off [ˌfɪnɪʃˈɒf] phr. v. завярша́ць, даво́дзіць да канца́
finish up [ˌfɪnɪʃˈʌp] phr. v. infml
1. (нарэ́шце) апыну́цца (дзе-н.); аказа́цца ў які́м-н. стано́вішчы;
He finished up in jail. Ён апынуўся ў турме.
2. дае́сці, дапі́ць
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Картаплі́шча ’поле, дзе расла бульба’ (Сцяшк., Яшк.). У адрозненне ад папярэдняга ўтворана на беларускім моўным грунце.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Вы́церак ’месца ў пасевах збажыны, дзе ляжаў чалавек’ (Яшк.). Ад выцерці (гл. церці) з суф. ‑ак.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Нара́ў ’спадоба’ (Юрч.), нараўцо ’звычай’ (Некр.), параіцца: Дзе сяльца, там і нараўца (Янк. 1). Гл. нораў.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лагаві́шча ’логава, месца, дзе знаходзіцца воўчы вывадак’ (Сцяшк.), лагавішча ’бярлога, логава’ (Мат. Гом.). Да логавішча (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Валато́ўка ’курган’ (БРС, Касп., Шпіл., Яруш.); ’курган, дзе пахаваны волат’ (Інстр. III). Да валатовы < волат (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Аб’е́кт (БРС). Запазычанне XX ст. праз рускую мову, дзе з лац. objectum, гл. Крукоўскі, Уплыў, 77.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Адміралце́йства. Запазычанне з рус. (Гіст. мовы, 2, 142), дзе неалагізм XVIII ст. (Шанскі, 1, А, 49).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ры́ка ’грэчка’ (Сцяшк. Сл.). Ад гры́ка (гл.), дзе пачатковае г было ўспрынята як пратэтычнае і адпала.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ко́ратка нареч.
1. ко́ротко;
к. пастры́гчы — ко́ротко постри́чь;
2. ко́ротко; кра́тко; вкра́тце;
◊ к. і я́сна — ко́ротко и я́сно;
ці до́ўга, ці к. — до́лго ли, ко́ротко ли;
дзе к., там і рве́цца — посл. где то́нко, там и рвётся
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)