раззвані́ць, ‑званю, ‑звоніш, ‑звоніць;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раззвані́ць, ‑званю, ‑звоніш, ‑звоніць;
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
непісьме́ннасць, ‑і,
1. Няўменне
2. Уласцівасць, якасць непісьменнага.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
уце́шыць, ‑шу, ‑шыш, ‑шыць;
Спагадай, спачуваннем палегчыць каму‑н. гора, пакуты.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
thanks
give thanks дзя́каваць;
return thanks аддзя́каваць;
♦
(many) thanks! (вялі́кі, шчы́ры) дзя́куй!;
thanks to
no thanks дзя́куй, не трэ́ба (формула ветлівай адмовы)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
МАРФАЛО́ГІЯ (ад марфа... + ...логія) у мовазнаўстве 1) сістэма механізмаў мовы, якая забяспечвае пабудову і разуменне яе словаформ.
2) Раздзел граматыкі, які вывучае заканамернасці функцыянавання і развіцця гэтай сістэмы. Цесна звязана з марфаналогіяй, словаўтварэннем, сінтаксісам. Адрозніваюць агульную (
Кожная словаформа членіцца на меншыя знакавыя адзінкі — марфемы, морфы. М. забяспечвае «памарфемнае» суаднясенне кампанентаў
Літ.:
Шуба П.П. Лекцыі па беларускай марфалогіі.
Яго ж. Сучасная беларуская мова: Марфаналогія. Марфалогія.
Русская грамматика.
Я.М.Камароўскі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
lérnen
lésen ~ вучы́цца
ein Gedícht áuswendig ~ вы́вучыць верш на па́мяць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Úrsprache
1) мо́ва арыгіна́ла;
2)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
памі́ж предлог,
◊ п. двух агнёў — ме́жду двух огне́й;
п. не́бам і зямлёй — ме́жду не́бом и землёй;
сядзе́ць п. двух крэ́слаў — сиде́ть ме́жду двух сту́льев
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
deliver
1. дастаўля́ць, уруча́ць;
2. гавары́ць,
deliver a speech выступа́ць з прамо́вай
3. : She was delivered of a child. Яна нарадзіла дзіця.
4. : deliver judgement выно́сіць рашэ́нне суда́/пастано́ву/прысу́д
5. вызваля́ць, збаўля́ць
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ліня́ць, ‑яе;
1. Траціць сваю першапачатковую афарбоўку; выцвітаць.
2. Скідваць ці мяняць у пэўныя перыяды сваё верхняе покрыва (пра жывёл, птушак).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)