кінадыло́гія

(ад кіна- + дылогія)

два кампазіцыйна самастойныя кінафільмы, звязаныя агульнасцю сюжэту, дзеючых асоб.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

біена́ле

(іт. biennale)

назва мастацкіх выставак, якія адбываюцца рэгулярна раз у два гады.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

а́мба

(рус. амба, ад іт. ambo = два нумары латарэйнага білета)

разм. усё, канец.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

вірале́

(фр. virelai, ад virer = кружыцца)

шасцірадковая страфа, інтанацыйна падзеленая на два трохрадкоўі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

стэрэафатагра́фія

(ад стэрэа- + фатаграфія)

фатаграфаванне пры дапамозе спецыяльнага фотаапарата, у якім два аб’ектывы.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

two

[tu:]

n., adj.

1)

а) два m. & n.

two boys — два хлапцы́

two chairs — два крэ́слы

б) дзьве f.

two girls — дзьве дзяўчы́ны

2) дво́е m. & f.; двух m.

two men — двух мужчы́наў

3) дво́йка f. (ка́рта)

•

- in two

- put two and two together

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

паса́д Стар. Рад дамоў, вуліца ў два рады хат; слабада, пасяленне рамеснікаў.

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

мі́німум

1. сущ. -муму м. ми́нимум;

тэхні́чны м. — техни́ческий ми́нимум;

агранамі́чны м. — агрономи́ческий ми́нимум;

пражы́тачны м. — прожи́точный ми́нимум;

2. нареч. ми́нимум;

м. два дні — ми́нимум два дня;

3. прил., нескл. ми́нимум

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

акта́ва, -ы, мн. -ы, -та́ў, ж. (спец.).

1. Восьмая ступень гамы, а таксама інтэрвал паміж бліжэйшымі аднайменнымі гукамі рознай вышыні.

2. Вельмі нізкі бас.

3. Васьмірадковая страфа, у якой першыя шэсць радкоў аб’яднаны дзвюма перакрыжаванымі рыфмамі, а два апошнія — сумежнай рыфмай.

|| прым. акта́ўны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

слупо́к, -пка́, мн. -пкі́, -пко́ў, м.

1. гл. слуп.

2. Калонка кароткіх радкоў у газеце, часопісе і пад., якія размешчаны адзін пад адным.

Газетныя слупкі.

3. Шэраг слоў, лічбаў і іншых, напісаных адно пад адным.

Слупок прозвішчаў.

Два слупкі прыкладаў.

|| прым. слупко́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)