Курмы́шгульня (у кошкі-мышкі)’ (Мат. Гом.). Магчыма, другая аснова гэтага складанага слова ўзыходзіць да мыш (гл.). Першая — да кура. Параўн. куры (гл.) ’гульня’. Не выключана кантамінацыя кошкі‑мышкікурыЖуры‑мышкі.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

play-off

[ˈpleɪɔf]

n.

ро́зыгрыш -у m., выраша́льная гульня́ пасьля́ нічыёй

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Кла́сы ’дзіцячая гульня’ (ТСБМ, Бяльк.). Гл. клас.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Слю́шкі (сьлюшкі) ‘дзіцячая гульня, крэглі’ (Бяльк.). Няясна.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Інгагульня ў мяч’ (Шпіл.). Няяснае слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

караго́д, ‑а, М ‑дзе, м.

Масавая народная гульня, якая суправаджаецца танцамі, песнямі і драматычнымі дзеяннямі. Вадзіць карагод. □ Дзе ні паявіцца Алеся, то там будзе і весела, і жыва — могуць песні пайсці, могуць танцы, ад яе могуць пачаць карагод. Скрыган. // Масавы дзіцячы танец-гульня. Дзеці запляскалі ў ладкі і заскакалі ў вясёлым карагодзе вакол елкі. Сіняўскі. / у знач. прысл. караго́дам. Усё скончылася ўдарам: страсянуўся свет, і зоры карагодам пайшлі перад вачамі. Самуйлёнак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гарэ́лкі, ‑лак; адз. няма.

Рухавая гульня, удзельнікі якой становяцца парамі, а той, хто «гарыць», стаіць наперадзе і па сігналу ловіць аднаго з першай пары, якая разбягаецца ў розныя бакі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ка́ртачны в разн. знач. ка́рточный;

~ная сістэ́ма — ка́рточная систе́ма;

к. катало́г — ка́рточный катало́г;

~ная гульня́ — ка́рточная игра́;

к. до́мік — ка́рточный до́мик

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

jigsaw [ˈdʒɪgsɔ:] n. (таксама jigsaw puzzle) састаўны́ малю́нак-зага́дка (гульня, у якой малюнак складаецца з мноства маленькіх частак)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

кла́сны, -ая, -ае.

1. гл. клас.

2. у знач. наз. кла́сны, -ага, м.; кла́сная, -ай, ж. Класны кіраўнік (разм.).

3. Які мае пэўны клас, разрад (пра судна і г.д.; спец.).

4. Які мае высокую ступень чаго-н.; які паказвае клас (у 7 знач.).

К. сталявар.

К. спартсмен.

Класная гульня.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)