ма́ла прысл. wnig; nicht genügend, nicht geng, nicht usreichend (недастаткова);

ма́ла хто ве́дае гэта das weiß kaum jmand, das wssen nur wnige;

ма́ла таго́ (у знач. пабочн слова) ußerdem; nicht nur, nicht allin (не толькі);

ні мно́га ні ма́ла nicht mehr und nicht wniger;

ма́ла што мо́жа зда́рыцца wer weiß, was lles passeren [geschhen] kann;

лепш ма́ла, чым нічо́га twas ist bsser denn nichts

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

свабо́да ж. Friheit f -, -n; ngebundenheit f - (вольнасць);

свабо́да сло́ва Rdefreiheit f;

свабо́да дру́ку Prssefreiheit f;

свабо́да дзе́янняў Hndlungsfreiheit f;

свабо́да га́ндлю frier Hndel, Frihandel m -s;

вы́пусціць на свабо́ду aus der Haft entlssen*; frilassen* аддз. vt, auf frien Fuß setzen; in Friheit setzen;

даць каму-н. по́ўную свабо́ду дзе́янняў j-m (D) (völlig) frie Hand lssen*;

карыста́цца свабо́дай die Friheit geneßen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

трыма́ць

1. hlten* vt;

2. (утрымліваць) nicht frtlassen*, bei sich behlten*;

трыма́ць у рука́х in der Hand [Gewlt] hben;

так трыма́ць! recht so!;

трыма́ць напра́ва [нале́ва] (sich) rechts [links] hlten;

трыма́ць сло́ва (sein) Wort hlten*;

трыма́ць ву́ха во́стра auf der Hut sein;

ён уме́е сябе́ трыма́ць er verstht sich gut zu benhmen;

трыма́ць язы́к за зуба́мі den Mund [Schnbel] hlten*;

трыма́ць у абцуга́х streng [kurz] hlten*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ула́сны

1. igen, igen-;

ула́сны дом igenheim n -s, -e, igenes Haus;

пачуццё ўла́снай го́днасці Slbstgefühl n -(e)s, -e;

ва ўла́сным сэ́нсе сло́ва im igentlichen Snne, im Wrtsinne;

ва ўла́сныя ру́кі zu (igenen) Händen; persönlich (уласна);

імя ўла́снае грам. igenname m -ns, -n;

ула́сная вага́ igengewicht n -(e)s, -e;

2. матэм. echt;

ула́снае значэ́нне igenwert m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

stem1 [stem] n.

1. ствол; каме́ль; сцябло́

2. стры́жань;

the stem of a feather стры́жань пяра́

3. bot. пладано́жка, чарано́к; гро́нка;

the stem of a plum чарано́к слі́вы;

a stem of bananas гро́нка бана́наў

4. fml род, пле́мя;

descend from an old stem пахо́дзіць са старажы́тнага ро́ду

5. но́жка, падста́ўка;

the stem of a glass но́жка кілі́шка

6. ling. асно́ва (слова)

from stem to stern ад но́са да кармы́ (пра карабель)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Бурандульнік ’расліна варыўнік, Bulbocodium ruthenicum’ (КЭС). Рус. брундышка, бурундышка (Даль; але ў СРНГ няма), брандушка (Сіманавіч), укр. брандушка, брундишка. Не вельмі яснае слова. Паколькі Bulbocodium — гэта таксама Romulea, Crocus, Іхіа, Trichonema, то можна лічыць, што паходжанне гэтага слова звязана з поўднем. Параўн. рум. brîndúşă ’расліна Crocus’. Назва магла пранікнуць праз укр. мову.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Гальця́па ’бедната, галота’ (Касп.). Падобнае слова ёсць і ў іншых усх.-слав. мовах. Параўн. рус. дыял. голтепа́ ’тс’ (СРНГ, 6, 349), укр. гольтіпа́, гольтяпа́ (Грынч.). Здаецца, усх.-слав. экспрэсіўнае ўтварэнне. Першая частка слова да *golъ ’голы; бедны’, другая, магчыма, да слав. *tep‑ ’біць’, усх.-слав. *тяпати (бел. ця́паць, укр. тя́пати, рус. тя́пать).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Ганча́рушкі ’гліністая глеба’ (Сцяшк. МГ). Паколькі няма падобных роднасных форм і лексема гэта, здаецца, адзінкавае ўтварэнне ў зах. бел. гаворках, то дэталі яго паходжання застаюцца няяснымі. Ясна толькі адно: гэта слова звязана, відаць, з ганча́р1. Дэталі словаўтварэння таксама вытлумачыць цяжка. А ці не паходзіць слова ганча́рушкі ад уласнай назвы *Ганчарушкі (< ганча́р)?

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Наўле́чка ’навалачка’ (Нік. Очерки; дзярж., Нар. слова; маладз., Янк. Мат.; слуц., Полымя, 1988, № 7, 203), наўлёчка ’тс’ (Жд. 2). З польск. nauleczka (няпоўнагалоссе, гл. Бел.-польск. ізал., 10); перанос націску на першы склад сведчыць аб адаптацыі слова, параўн. бел. навалка, навалачка ’тс’ (гл.), адваротны ўплыў у навагр. navaločka (Кліх). Параўн. навулёчка (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Боці (мн.) ’рабро ў лодкі’ (КЭС, бых.). Можна параўнаць з укр. бо́тя частка борта лодкі’ (да геаграфіі параўн. Краўчук, ВЯ, 1968, 4, 128). Але этымалогія слова застаецца цёмнай. Рудніцкі (184) лічыць яго няясным і мяркуе пра дэфармацыю слова борт. Няпэўна. Можа, ёсць сувязь з рус. бо́тник, ботня́, бот ’выдаўбаная з дрэва лодка’?

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)