трыпла́н, ‑а, м.
Самалёт, які мае тры нясучыя паверхні, размешчаныя адна над другой.
[Фр. triplan.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трыумвіра́т
(лац. triumviratus, ад tres, trium = тры + vir = муж)
1) саюз трох палітычных дзеячаў у Стараж. Рыме перыяду заняпаду рэспублікі (1 ст. да н.э.), які імкнуўся захапіць вярхоўную ўладу;
2) перан. тры асобы, якія аб’ядналіся для сумеснай дзейнасці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
трыбра́хій
(гр. tribrachys, ад treis = тры + brachys = кароткі)
стапа з трох кароткіх складоў у антычным вершаскладанні.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
трыло́гія
(гр. trilogia)
тры літаратурныя або музычныя творы аднаго аўтара, звязаныя адзінствам задумы і пераемнасцю зместу.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Трынасе́ннік ‘расліна балотніца, Triglochin palustre L.’ (гродз., маг., Кіс.), трынасе́ньнік балотны ‘тс’ (Некр. і Байк.). Да тры і насенне (гл.). Матывацыя: шматкветкавае гронкападобнае суквецце (да 60 кветак) складаецца з трох кветачак, з якіх у верасні вырастае насенне па тры зярняткі ў кожнай кветцы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тры́чы ‘тройчы, тры разы’ (Бес.; арш., Мат.). Параўн. укр. три́чі, три́чи ‘тс’. Паводле Карскага (2–3, 72), да тры‑ з суф. ‑чы, як у двойчы, тройчы (гл.); апошні ідэнтыфікуецца з іменнай формай *jьtjь ‘ход’ ад дзеяслова *jьti (гл. ісці). Гл. ЕСУМ, 5, 642.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
quarterly3 [ˈkwɔ:təli] adv. раз у кварта́л, раз у тры ме́сяцы, пакварта́льна;
I pay my rent quarterly. Я плачу за кватэру паквартальна.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
трохвыме́рны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае тры вымярэнні (даўжыню, шырыню і вышыню). Трохвымерная дэталь.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трохме́рны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які змяшчае ў сабе тры рытмічныя меры, долі. Трохмерны такт.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
трохство́ркавы, ‑ая, ‑ае.
Які складаецца з трох створак, які мае тры створкі. Трохстворкавая шафа.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)