Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
скоти́нка, скоти́нушкаласк.
1.собир.жывёла, -лы ж., скаці́нка, -кі ж.;
2.(об одном животном) жывёлінка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
рэкарды́ст, ‑а, М ‑сце, м.
1. Тое, што і рэкардсмен (у 1 знач.). Спартсмен-рэкардыст.
2. Той, хто захапляецца рэкордамі, рэкардызмам.
3. Свойская жывёла, якая вызначаецца рэкорднымі паказчыкамі ў якіх‑н. адносінах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
chudoba
ж.
1. пажыткі; манаткі;
2.жывёла, скаціна, худоба
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Гавя́да ’скаціна’, таксама гаўя́да (гл. ДАБМ, карта № 293). Прасл.*govędo ’буйная рагатая жывёла, скаціна’ (рус.дыял.говя́до, укр.дыял.говʼя́до, балг.гове́до, серб.-харв.го̀ведо і г. д.). Утварэнне суфіксам ‑ęd‑o да і.-е.*gu̯ō̆u̯‑s ’буйная рагатая жывёла’. Агляд літ-ры ў Трубачова, Эт. сл., 7, 74–75. Усх.-палес.го́ўе, гаўя́ ’буйная рагатая жывёла, скаціна’, магчыма, < *govьje (< *govь < і.-е.*gu̯ou̯‑); гл. Борысь, БЛ, 1979 (15), 47–48.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
chewer
[ˈtʃu:ər]
n.
1) той, хто жве гу́мку, таба́ку, е́жу
2) жва́чная жывёла(каро́ва, аве́чка, каза́)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
webfoot
[ˈwebfʊt]
n., pl -feet
1) перапо́нчатая нага́
2) пту́шка або́жывёла зь перапо́нчатымі нага́мі, ла́памі
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
БАРО́ДАВАЧНІК (Phacochoerus aethiopicus),
млекакормячая парнакапытная жывёласям. свіных. Адзіны від у родзе. Пашыраны ў Афрыцы на Пд ад Сахары. Жыве ў саваннах, рэдкалессі, кустовых, прыбярэжных зарасніках на раўнінах і ў гарах.
Даўж. цела без хваста 1,5—1,9 м, выш. ў плячах 65—85 см, маса 50—150 кг. Цела ўкрытае рэдкім шчаціннем. У самцоў па баках галавы бародаўчатыя скурныя нарасты (адсюль назва). У верхняй сківіцы вял. іклы, якія загінаюцца ўверх. Дзённая ўсёедная жывёла, начуе ў норах; нараджае 3—4 парасят. Аб’ект промыслу (мяса, шкура).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
гала́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Рмн. ‑нак; ж.
Разм.
1.Жывёла галандскай пароды (карова, курыца і інш.).
2. Тое, што і галандская печ (гл. печ). Ад круглай галанкі павявала прыемным цяплом.Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АБЕШЭ́ (Abéché),
горад на У Чала. Адм. ц. прэфектуры Вадаі. 83 тыс.ж. (1988). Вузел шашэйных дарог. Аэрапорт. Цэнтр жывёлагадоўчага раёна (пераважна буйн. раг. жывёла). Прадпрыемствы па перапрацоўцы с.-г. прадукцыі.