ён ~жы́ў у гэ́тай устано́ве тры гады́ — он прослужи́л в э́том учрежде́нии три го́да;
бо́ты ~жы́лі мне два сезо́ны — сапоги́ прослужи́ли мне два сезо́на
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
АРАРА́Т [тур. (Büyük) Aĝri Daĝi, арм. Масіс],
самы высокі вулкан Армянскага нагор’я на У Турцыі каля мяжы з Арменіяй і Іранам. Два злучаныя асновамі конусы — Вялікі Арарат (выш. 5165 м) і Малы Арарат (выш. 3925 м). Складзены з базальтаў. На схілах каля 30 ледавікоў. Лічыцца месцам прычальвання Ноевага каўчэга.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ГА́РНЕЦ,
1) старажытная мера (адзінка) аб’ёму сыпкіх рэчываў і вадкасцей. У сістэме мер ВКЛ быў прыняты да карыстання гарнец малы (шынковы), роўны 2,8237 л, і гарнец вялікі (цэхавы), у два разы большы (5,6474 л). У 19 ст. да ўвядзення метрычнай сістэмы мер карысталіся гарцам, роўным 3,2798 л.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Межытока ’мокрая дарога паміж двума азёрамі ці балотамі; дарога, якая злучае два возеры ці балоты’ (ТСБМ), ’рукаў, які злучае два возеры’ (смал., КЭС), рус.арханг.межито́к ’тс’. Бел.-паўн.-рус. ізалекса. Да ток і меж (гл.). Параўн. таксама паўн.-рус.межу́ток ’прамежак’, ’суткі паміж пабудовамі’, ’мяжа’, іркуц. ’прастора паміж двума азёрамі’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
common measure, common time
Mus. па́рны такт (на два або́ чаты́ры)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
twopenny
[ˈtʌpəni]
adj.
1) які́ кашту́е два пэ́нсы
2) Figur. та́нны, бязва́ртасны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Вярэ́ці ’месца на два ці чатыры бакі абапал чаго-небудзь’ (ст.-дар., Яшк.). Да вярэ́цея (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
а́мба
(рус. амба, ад іт. ambo = два нумары латарэйнага білета)
разм. усё, канец.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
біена́ле
(іт. biennale)
назва мастацкіх выставак, якія адбываюцца рэгулярна раз у два гады.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
вірале́
(фр. virelai, ад virer = кружыцца)
шасцірадковая страфа, інтанацыйна падзеленая на два трохрадкоўі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
