*Свалата́, сволота́ ‘агідныя, шкодныя людзі’, сволочу́га ‘нягоднік, нягодніца’ (ТС). З рус. сволота́, сволочу́га, якія ад волоку, волочить, г. зн. ‘тое, што звалочана’; да семантыкі параўн. чэш. sebranka ‘тс’ < sebrati ‘сабраць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

захаджа́лы, ‑ая, ‑ае.

Разм. Які зайшоў мімаходам з чужых мясцін. Захаджалыя людзі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паабмака́ць, ‑ае; ‑аем, ‑аеце, ‑аюць; зак.

Абмокнуць — пра ўсіх, многіх. Людзі паабмакалі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

павыміра́ць, ‑ае; ‑аем, ‑аеце, ‑аюць; зак.

Вымерці — пра ўсіх, многіх. Людзі павыміралі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

негро́іды, ‑аў; адз. негроід, ‑а, м.

Людзі, якія належаць да негроіднай расы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

наро́д м.

1. Volk n -es, Völker;

2. разм. (людзі) Léute pl, Ménsehen pl;

шмат наро́ду víele Ménschen, víele Léute

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Лалоўнікі, лала́ўнікі ’людзі, якія хадзілі ў першыя дні вялікадня’, ’валачобнікі’ (Сл. паўн.-зах.). Балтызм. Параўн. літ. laláuninkas ’валачобнік’ (Грынавецкене, Сл. паўн.-зах. 2, 613), літ. lalė́ti ’галасаваць, гаманіць’. Гл. яшчэ лалы́н.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

people

[ˈpi:pəl]

1.

n., pl. -ple

1) лю́дзі, pl. only.

2) -ples наро́д -у m., на́цыя f.

3) про́стыя лю́дзі

4) informal сям’я́ f., сваякі́

my people — мае́ ро́дныя, мае́ сваякі́

2.

v.

засяля́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

emigration

[,emɪˈgreɪʃən]

n.

1) эміграва́ньне n.

2) эмігра́цыя f. (дзе́яньне й лю́дзі), б) эмігра́нты pl.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

збо́рышча Бойкае і люднае месца, дзе заўсёды збіраюцца людзі; тачок (Слаўг.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)