магніта-
(
першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае паняццю «магнітныя
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
магніта-
(
першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае паняццю «магнітныя
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
БАЛІ́ ((Bally) Шарль) (4.2.1865, Жэнева — 10.4.1947),
швейцарскі лінгвіст. Прадстаўнік жэнеўскай школы. Вучань і паслядоўнік Ф. дэ Сасюра. З 1913
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
БРЭ́НДАЛЬ ((Brøndal) Віга) (13.10.1887, Капенгаген — 14.12.1942),
дацкі мовазнавец.
А.Я.Супрун.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
МАДЭЛІ́РАВАННЕ
1) даследаванне складаных
Мадэль аб’екта, геаметрычна падобная да арыгінала, мае паменшаны або павялічаны памер, а мадэль працэсу (
2) Выраб мадэлей новых
3) Выраб мадэлей самалётаў, суднаў і
Літ.:
Чавчанидзе В.В., Гельман О.Я. Моделирование в науке и технике.
Полисар Г.Л. Моделирование.
Новик И.Б. О моделировании сложных систем.
Седов Л.И. Методы подобия и размерности в механике. 10 изд.
У.М.Сацута.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
аналі́тык, ‑а,
1. Спецыяліст, які займаецца аналізам чаго‑н.
2. Чалавек, які мае схільнасць аналізаваць
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КАМЕНТА́РЫЙ (ад
1) тлумачэнне якой-н. думкі,
2) Артыкул, прамова, інтэрв’ю, якія даюць тлумачэнні або ацэнку
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
«НАРО́ДНАЕ СЛО́ВА»,
грамадска-
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
акампанеме́нт, ‑у,
Музычнае суправаджэнне спеваў, дэкламацыі або ігры на інструменце.
[Фр. accompagnement.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
рэцыды́ў, ‑дыву,
1. Зварот, паўтарэнне якой‑н.
2. Новае абвастрэнне хваробы пасля таго, калі чалавек, здаецца, паправіўся.
3. Паўторнае злачынства пасля пакарання.
[Ад лац. recidivus — які аднаўляецца, варочаецца.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
экстрапаля́цыя, ‑і,
1.
2. У матэматыцы — вылічэнне па шэрагу дадзеных значэнняў матэматычнага выражэння іншых значэнняў яго, якія знаходзяцца па-за гэтым радам.
[Ад лац. extra — звыш, па-за і polio — выпраўляю, змяняю.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)