АРТРО́ З (ад грэч. arthron сустаў + ...оз ),
хранічная дыстрафічна-дэгенератыўная хвароба суставаў чалавека. Абумоўлена парушэннем жыўлення эпіфізарных канцоў касцей. Прычыны ўзнікнення артрозу — хваробы абмену рэчываў, інтаксікацыі, інфекцыі, траўмы, трафанеўрозы. Прыкметы: боль , хруст, абмежаваная гнуткасць, дэфармацыя, змены ў сучлененых паверхнях суставаў. Лячэнне медыкаментознае, фізіятэрапеўтычнае, у цяжкіх выпадках хірургічнае.
т. 1, с. 506
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КАЎЗАЛГІ́ Я (ад грэч. kausis смыленне, пякота + algas боль ),
цяжкі балявы сіндром у чалавека, што развіваецца пры траўмах (пераважна раненнях) перыферычных нервовых ствалоў сярэдзіннага і вялікабярцовага нерваў. Характарызуецца інтэнсіўнымі пякучымі болямі скуры, сасударухальнымі і трафічнымі парушэннямі ў зоне інервацыі пашкоджанага нерва. Лячэнне тэрапеўт. , фізіятэрапеўт., хірург. апрацоўка раны.
т. 8, с. 181
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
analgesia
[,ænəlˈdʒi:zɪə]
n.
неадчува́ льнасьць бо́ лю, нячу́ ласьць на боль
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
excruciating
[ɪkˈskru:ʃieɪtɪŋ]
adj.
ве́ льмі балю́ чы, нясьце́ рпны (боль ) ; паку́ тлівы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
mitigate
[ˈmɪtəgeɪt]
v.t.
зьмякча́ ць, зьмянша́ ць (боль , гарачыню́ , ка́ ру)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ouch
[aʊtʃ]
interj.
ой, ай! аў! (выка́ звае боль )
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
smooth down
супако́ йваць, суці́ шваць, зьмякча́ ць, аблягча́ ць (боль )
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ко́ лікі
(гр. kolike = кішачная хвароба)
рэзкі, востры боль , што ўзнікае пераважна пры захворваннях органаў стрававальнай сістэмы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
жыга́ цца , ‑аецца; незак.
Разм.
1. Датыкаючыся, выклікаць востры боль ; апякаць. Крапіва жыгаецца. // Балюча кусаць. Мухі жыгаюцца.
2. Апякаць адзін другога крапівой.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аксю́ маран , ‑а, м.
Стылістычны прыём наўмыснага спалучэння слоў процілеглага сэнсу, у выніку чаго ўзнікае новы сэнсавы змест (белая варона, гаючы боль ).
[Грэч. axýmoron — дасціпна-недарэчнае.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)