Арсена́л, Рус., укр. арсена́л. Беларускае слова з рускай (Крукоўскі, Уплыў, 82), дзе ў канцы XVII ст. з італ. (Шанскі, 1, А, 146) < арабск. Не зусім дакладна сцвярджэнне аб французскай крыніцы беларускага слова (Курс. суч., 166; БелСЭ, 1, 455).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

dyskusja

dyskusj|a

ж. дыскусія, абмеркаванне;

ogólnonarodowa ~a — усенароднае абмеркаванне; рэферэндум;

kwestia do ~i — дыскусійнае пытанне;

zabrać głos w ~i — выступіць у дыскусіі; узяць слова ў дыскусіі;

to nie podlega ~i — гэта не падлягае абмеркаванню; гэта бясспрэчна

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ostatni

апошні;

~a posługa — пахаванне;

w ~ch latach — у апошнія гады;

~e słowo — апошняе слова;

~a wola — апошняе жаданне;

~e namaszczenie — царк. сабораванне;

on jest ~ą osobą, która ... — ён апошні, хто…;

w ~m przypadku ... — у апошнім выпадку

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Плі́кнуць ’пстрыкнуць (выключальнікам)’ (жлоб., Мат. Гом.). Гукапераймальнае, параўн. наступнае слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

По́бачні ’бакавая частка воза’ (раг., Сл. ПЗБ). Гл. папярэдняе слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Галунэ́ ’жмуты шэрсці, што збілася, у аўчыне’ (Шат.). Няяснае слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вальналю́бец ’той, хто любіць волю’ (КТС). Складанае слова: вольны + любіць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Рыхце́ць ’кіпець’ (Сцяшк. Сл.). Гукапераймальнае слова, утворана па мадэлі пыхце́ць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Тараба́й ’трактар’ (ТС). Гукапераймальная назва, магчыма, іранічная. Гл. наступнае слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Тарахцёлка ’бразготка’ (Байк. і Некр.). Ад тарахцець, гл. папярэдняе слова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)