toughen

[ˈtʌfən]

1.

v.t.

узмацня́ць, рабі́ць цьвярдзе́йшым, больш трыва́лым

2.

v.i.

мацне́ць; цьвярдзе́ць, рабі́цца больш трыва́лым

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

milden

[ˈmaɪldən]

1.

v.t.

рабі́ць лагадне́йшым, слабе́йшым, цяпле́йшым

2.

v.i.

лагадне́ць, рабі́цца цяпле́йшым, не такі́м мо́цным

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

mystify

[ˈmɪstɪfaɪ]

v., -fied, -fying

1) ашаламля́ць, наўмы́сна ўво́дзіць у зман, містыфікава́ць

2) рабі́ць таямні́чым, зага́дкавым

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

rarefy

[ˈrærəfaɪ]

1.

v.t. -fied, -fying

1) разрэ́джваць, рабі́ць радчэ́йшым

2) ачышча́ць, рафінава́ць

2.

v.i.

разрэ́джвацца

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

amend

[əˈmend]

v.t.

1) рабі́ць папра́ўкі (у зако́не, прапано́ве)

2) папраўля́ць, паляпша́ць

3) выпраўля́ць (памы́лкі), карэгава́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

anatomize

[əˈnætəmaɪz]

v.t.

1) дзялі́ць на ча́сткі (жывёліну ці расьлі́ну); рабі́ць дысэ́кцыю (тру́па)

2) Figur. аналізава́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

◎ Карачу́наваты ’моцна скрыўлены, пакрыўлены, пакручаны (пра дрэва)’ (Нар. лекс.). Прамы дэрыват ад карачун у значэнні ’крывое дрэва’. Папярэдняя лексема гаворыць аб тым, што карачун у гэтым значэнні дэрыват ад koračiti (параўн. рус. корачить ’рабіць крывым, гнуць’).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вісачэ́ць ’расці, станавіцца больш высокім’; ’паднімацца вышэй, узвышацца’ (Нас.). Укр. височити ’ўзвышаць, рабіць высокім’, чэш. vysočeti ’рабіцца вышэйшым’. Прасл. vysoč‑ěti. Да высокі (гл.). Утворана пры дапамозе суф. ‑ě‑ti, які абазначае набыццё якасцей азначальнай асновы.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Гіме́ць ’гусці’ (КЭС). Рус. дыял. гиме́ть ’тс’, ги́ми́ть ’гусці; шумець, рабіць шум пры перамяшчэнні’. Трубачоў (Эт. сл., 7, 222) рэканструюе прасл. *gyměti, *gymiti, якое, магчыма, мае гукапераймальны характар, але даўнасць і далейшыя сувязі гэтых лексем няясныя.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Прасве́та ’асвета’ (Др.-Падб.). Запазычанне з укр. просві́та ’тс’, якое, верагодна, з просвіща́ти ’рабіць каго-небудзь асвечаным’, што, у сваю чаргу, паходзіць са ст.-слав. просвѣштати ’асвятляць; асвячаць’ ад про‑ і свѣтити ’свяціць’ (ЕСУМ, 4, 601).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)