цяку́н Цякучы дробны пясок (Слаўг., Уш.). Тое ж цекуне́ц (Слаўг.).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
yeoman
[ˈjoʊmən]
n., pl. -men
1) падафіцэ́р-інтэнда́нт (у амэрыка́нскім флёце)
2) дро́бны земляўла́сьнік (у Англіі)
3) Archaic прыдво́рны слуга́
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Мікроб ’дробны арганізм, бактэрыя’ (ТСБМ). З франц.microbe (1877 г.), якое са ст.-грэч.μικρός ’малы’ і βίος ’жыццё’ праз польск. і рус. мовы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
лептаспі́ры
(н.-лац. leptospira, ад гр. leptos = дробны + speira = віток)
ніцепадобныя бактэрыі сям.спірахетаў, якія выклікаюць у жывёл і чалавека лептаспірозы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
maczek, ~ku
macz|ek
м.дробны мак;
pisać ~kiem — пісаць бісерам (дробненька)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
kapuśniak, ~u
м.
1. суп з капусты; капуста;
2.разм.дробны дождж
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
АГЛАМЕРА́ЦЫЯ,
1 у металургіі, тэрмахімічны працэс спякання дробназярністых ці пылападобных матэрыялаў руднай шыхты ў вял. кавалкі (агламераты). Уключае падрыхтоўку шыхты, спяканне яе, апрацоўку гарачага пеку, ахаладжэнне да 100 °C і сартаванне. Шыхта складаецца з дробнай сырой руды і яе канцэнтрату, паліва (дробны кокс ці антрацыт), флюсу (здробненая вапна і вапняк). Агламерацыя адбываецца пры прадзіманні паветра цераз слой шыхты на каласніковых рашотках агламерацыйнай машыны і згаранні паліва (1500 °C); у выпадку сульфідных рудаў — пры акісленні (працякае з выдзяленнем цеплаты). Агламерат выкарыстоўваецца ў чорнай металургіі, у каляровай — для вытв-сці алюмінію, нікелю і свінцу.
2) У мікрабіялогіі, утварэнне мікраарганізмамі намнажэнняў у вадкасцях або тканках у выніку змены фіз. і хім. уласцівасцяў мікробных клетак (пад уздзеяннем імунных целаў і інш.).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КАЛАНА́Т (лац. colonatus ад colonus земляроб),
асаблівая форма вытв. адносін паміж буйным землеўладальнікам і непасрэдным вытворцам — калонам у Рым. імперыі. Пры сістэме К. буйная зямельная ўласнасць драбнілася на парцэлы — невял. ўчасткі, якія здаваліся ў арэнду калонам. Напачатку (2 ст. да н.э. — 1 ст.н.э.) юрыдычна свабодны і эканамічна самаст. калон, які плаціў арэнду грашамі, мог выкарыстоўваць для апрацоўкі зямлі працу рабоў і выступаў як дробны рабаўладальнік. Пазней (з 2 ст.н.э.) у выніку масавага разарэння дробных і сярэдніх рабаўладальнікаў з-за нізкай прадукцыйнасці рабскай працы і скарачэння крыніц папаўнення рабоў калон трапіў у асабістую і эканам. залежнасць (плаціў арэнду доляй ураджаю) ад апекуна-землеўладальніка. У 4—5 ст. калоны юрыдычна прымацаваны да зямлі; былі папярэднікамі сярэдневяковых прыгонных.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
сняжо́к, ‑носу, м.
Ласк.да снег; невялікі снег. Лагодна і роўна падае зверху сняжок.Бядуля.Сняжком, як пухам лебядзіным, Дарогі злёгку замяло.Бялевіч.На дварэ некалькі дзён стаяў марозік, а ўчора нават пацерушыў дробны сняжок.Пальчэўскі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пласту́н ’карп, Cyprinus carpio’ (астрав., Сл. рэг. лекс.), укр.пластуне́ць ’род чарнаморскага селядца’, рус.раст.пласту́н ’дробны селядзец’. Відаць, да пласт (гл.), матывацыя, аднак, няясная.