vaporous [ˈveɪpərəs] adj. fml імглі́сты, затума́нены;

vaporous air паве́тра, насы́чанае ві́льгаццю;

vaporous ideas фантасты́чныя ідэ́і

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

místig II a тума́нны, імглі́сты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

hazy

[ˈheɪzi]

adj.

засму́жаны, заця́гнуты ды́мкай, смуго́й; імглі́сты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

dúnstig a

1) ча́дны, куро́дымны

2) тума́нны, імглі́сты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

асму́жаны

1. (туманны, імглісты) néb(e)lig; düster, dúnstig;

2. (загарэлы) (sónnen)gebräunt, braun, dúnkel; wéttergebräunt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

vaporous

[ˈveɪpərəs]

adj.

1) па́равы; імглі́сты

2) па́рападо́бны

3) Figur. міну́чы; ма́рны

vaporous dreams of grandeur — ма́рныя сны аб ве́лічы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

zamglony

zamglon|y

затуманены, туманны, імглісты;

~y dzień — туманны дзень;

~е spojrzenie — затуманены позірк

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

misty

[ˈmɪsti]

adj.

1) імглі́сты; затума́нены, засму́жаны

misty hills — засму́жаныя ўзго́ркі

misty morning — імглістая ра́ніца

2) няя́сны, цьмя́ны; невыра́зны

a misty notion — цьмя́нае паня́цьце

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

*Насу́гавата, насу́говато ’пахмурна, змрочна, туманна’ (ТС). Несумненна, звязана з укр. осу́га ’слой тлушчу на паверхні вадкасці, налёт на вадзе, іржа на вадзе’, восу́га ’пара на шыбах, тлушчавыя пляміў на вадзе’; чэш. osuhly ’пахмурны, хмарны, імглісты’, славац. osuhel ’густая імжа зімой; галалёд на дрэве; сухі мароз’ < *o‑sęg‑tъ ад прасл. *sęgti, гл. сягаць (Зубаты, Studie, 167–170). Сюды ж рус. дыял. осягиться, осяжить(ся) Асядаць’, гл. Варбат, Этимология–1970, 380. Інакш з польск. osęgly < osędly ад szady ’сівы, пакрыты шэранню’ выводзіць чэшскае і славацкае словы Махэк₂ (421), што здаецца малапераканальным.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

асму́жаны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад асмужыць.

2. у знач. прым. Туманны, імглісты; пакрыты смугой. Я вельмі люблю.. бялюткія, заснежаныя палі, па-зімоваму асмужанае вячэрняе неба, маўклівыя ў шэрані прысады. Асіпенка. У асмужанай красе Твой бачу, восень, воблік. Панчанка. // Пацямнелы. Месцам каля хлявоў яшчэ прытаіліся кучкі абледзянелага, асмужанага снегу. Крапіва.

3. у знач. прым. Абпалены сонцам; абветраны, загарэлы. На Зосі была зялёная ў чырвоных палосах вязаная кофта, яна пасавала да асмужанага, чарнабровага твару з задуменнымі чорнымі вачыма. Хадкевіч. Пастрыжаны, схуднелы, з асмужаным, пацямнелым тварам, бацька весела расказваў, якую смачную зварылі яны.. бульбу і як здорава елі яе, запіваючы бульбяным жа варам. Мехаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)