Jew

[dʒu:]

n.

жыд -а, гэбра́й, габрэ́й, яўрэ́й -я m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

яўрэ́і, ‑яў; адз. яўрэй, ‑я, м.; яўрэйка, ‑і, ДМ ‑рэйцы; мн. яўрэйкі; ‑рэек; ж.

Народ семіцкай моўнай групы, аб’яднаны агульным паходжаннем і, часткова, рэлігіяй, які цяпер жыве ў розных краінах.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Hebräer m -s, - яўрэ́й; гіст. іудзе́й

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Sabbatarian [ˌsæbəˈteəriən] n. relig.

1. яўрэ́й, які́ прытрымліваецца субо́ты

2. хрысція́нін, які́ прытрымліваецца нядзе́лі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

юдафі́л

(ад лац. iudaeus = яўрэй + -філ)

прыхільнік усяго яўрэйскага.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

юдафо́б

(ад лац. iudaeus = яўрэй + -фоб)

ненавіснік яўрэяў; антысеміт.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

жыд м. уст. (тс. пагард.) Júde m -n, -n; гл. яўрэй

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Вы́крэст ’хрышчоны яўрэй’ (Нас.). Рус. выкрест ’тс’. Бязафікснае ўтварэнне ад выкрэсціць (гл. хрысціць). Параўн. Фасмер, 1, 368.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

гебраі́зм

(ад гр. hebraios = яўрэй)

слова або выраз, запазычаныя са старажытнаяўрэйскай мовы.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

І́рад ’мучыцель, кат’ (ТСБМ), и́род ’вораг, бязбожны чалавек; скупы, скнара; няверны, яўрэй’ (Нас.), и́родка ’бязбожная жанчына’ (Нас.), и́рода ’яўрэй’ (Мядзв.). Рус. и́род ’мучыцель, кат’, дыял. ’скупы’, укр. і́род ’бязлітасны, жорсткі чалавек, кат’, и́род ’ліхадзей, чорт’ (Грынч.). Ад імені цара Іудзеі Ірада (грэч. Ηρώδης), які паказваецца ў Евангеллі жорсткім, бязлітасным чалавекам (Фасмер, 2, 139; Шанскі, 2, I, 114).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)