шлак

(ням. Schlacke)

1) адкіды, якія ўтвараюцца пры пераплаўцы руды або пры згаранні каменнага вугалю;

2) мн. адходы фізіялагічных працэсаў, якія адбываюцца ў арганізме (не засвоены бялок і іншыя рэчывы).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

жу́жаль

‘шлак’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. жу́жаль
Р. жу́жалю
Д. жу́жалю
В. жу́жаль
Т. жу́жалем
М. жу́жалі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, sbm2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

наздрава́ты, -ая, -ае.

3 невялікімі адтулінамі, дзірачкамі; порысты.

Н. сыр.

Н. шлак.

|| наз. наздрава́тасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

dross [drɒs] n. шлак

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

slag [slæg] n. шлак

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дзы́ндра ж., обл. шлак м.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лётка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так, ж.

Адтуліна ў доменных печах, праз якую выпускаецца расплаўлены метал ці шлак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

лято́к, -тка́, мн. -ткі́, -тко́ў, м.

1. Адтуліна ў вуллі для вылету пчол.

2. Адтуліна ў доменнай печы, праз якую прапускаецца метал або шлак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

żużel

м. шлак, дзындра; жужаль; гар;

żużel gęstopłynny — цвёрды шлак;

żużel wielkopiecowy — доменны шлак;

żużel zimny — сыры шлак

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ашлакава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак., што.

Спец. Ператварыць у шлак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)