shadowy [ˈʃædəʊi] adj.

1. цяні́сты, заце́нены;

shadowy woods цяні́стыя лясы́

2.перан. няя́сны, невыра́зны, цьмя́ны;

the shadowy past тума́ннае міну́лае

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

shady [ˈʃeɪdi] adj.

1. цяні́сты, заце́нены;

a shady tree разга́лістае/раскі́дзістае дрэ́ва

2. infml сумне́ўны;

a shady transaction сумне́ўная здзе́лка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

bosky

[ˈbɑ:ski]

adj.

1) заро́слы дрэ́вамі, куста́мі; лясі́сты

2) Poet. цяні́сты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

bowery

I [ˈbaʊəri]

adj., Poet.

пакры́ты лі́сьцем, ліставы́; лі́сьцевы, лісьцёвы; цяні́сты

II [ˈbaʊəri]

n., pl. -eries

ху́тар -а m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

shady

[ˈʃeɪdi]

adj.

1) у це́ню; заце́нены

2) цяні́сты

3) сумне́ўнай сумле́ннасьці; цёмны

rather shady occupations — до́сыць цёмныя заня́ткі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

галлё, ‑я, н., зб.

Дробнае сучча, галіны. У ззянні песцяцца бярозы, Галлё спусціўшы да зямлі. Колас. Верхавіны .. дрэў былі такія пышныя, што спляталіся галлём угары і ўтваралі цяністы зялёны тунель. Чарнышэвіч. // Сухія абламаныя галіны дрэў, кустоў; хвораст, ламачча. Паабапал дарогі .. ляжала вялікае ляда, заваленае сухім галлём. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

го́жы, ‑ая, ‑ае; гож, ‑а.

1. Прыгожы, слаўны. Каля пасады лесніковай Цягнуўся гожаю падковай Стары, высокі лес цяністы. Колас.

2. Прыгодны для якіх‑н. мэт. Глядзець — прыгожы, ды не гожы. Прымаўка. // Варты чаго‑н. Не той харош, хто тварам прыгож, а той харош, хто на справу гож. Прыказка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

shadowy

[ˈʃædoʊI]

adj.

1) цяні́сты; цёмны

2) як цень; няя́сны, невыра́зны, слабы́, малы́

a shadowy outline — няя́сны абры́с

3) нерэа́льны, пры́відны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ЛЕ́СЬМЯН (Leśmian; сапр. Лесман; Lesman) Баляслаў

(каля 1878, Варшава — 5.11.1937),

польскі паэт; прадстаўнік польск. сімвалізму. Чл. Польскай акадэміі л-ры (1933). Скончыў Кіеўскі ун-т (1903). У 1901—07 супрацоўнік польск. і рус. перыяд. друку. Заснавальнік эксперым. Маст. т-ра ў Варшаве (1911). Аўтар паэтычных зб-каў «Сад на ростанях» (1912), «Луг» (1920), «Цяністы напой» (1936), «Лясное дзеянне» (выд. 1938), апрацовак нар. казак «Казанні пра Сезама», «Прыгоды Сіндбада-Марахода» (абедзве 1913), эсэ, літ. артыкулаў, перакладаў. Паэзіі Л. ўласцівы шчырасць і палкасць пачуцця, імкненне спазнаць прыроду; стыль адметны ўжываннем архаізмаў, дыялектызмаў і неалагізмаў. На бел. мову асобныя яго вершы пераклаў А.Мінкін.

Тв.:

Бел. пер. — Пан Блішчьшскі. Мн., 1994;

Рус. пер. — Стихи. М., 1971.

С.Дз.Малюковіч.

т. 9, с. 220

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

рэ́ха, ‑а, н.

1. Адбіццё гукавога сігналу ці радыёімпульсу ад пэўнай перашкоды. Некалькі разоў [сябры] гукнулі разам і слухалі, як разлягалася рэха. Колас. У Лаўскі лес ішлі ў арэхі, Шукалі там лісіных нор. Гукнём: — Агу!.. — Адкажа рэхам: — Агу! — цяністы, спелы бор. Бялевіч.

2. перан.; чаго. Водгалас, водгук. Рэха «Дудкі» кацілася па шырокіх абшарах беларускай, зямлі, яно абуджала народ ад векавечнага сну, уздымала на барацьбу за шчасце і права «людзьмі звацца». С. Александровіч. [Песня] сцвярджае народнасць героя, з’яўляючыся народным рэхам тых ідэй, якія сеяў у масах Каліноўскі. У. Калеснік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)