дэзерці́раваць, -рую, -руеш, -руе; -руй; зак. і незак.

Учыніць (учыняць) дэзерцірства.

Д. са сваёй часці.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

пама́заць¹, -ма́жу, -ма́жаш, -ма́жа; -ма́ж; -ма́заны; зак., каго (што) (уст.).

Учыніць над кім-н. абрад памазання.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

учыня́ць несов., разг. учиня́ть; соверша́ть; устра́ивать; см. учыні́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

соде́ять сов., книжн., уст., высок. учыні́ць, зрабі́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

учыня́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да учыніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

насканда́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак.

Разм. Учыніць скандал.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

учы́нены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад учыніць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

распра́ва, -ы, ж.

Жорсткае прымяненне фізічнай сілы да каго-н. з мэтай пакарання, прымусу да чаго-н.

Кулачная р.

Учыніць расправу.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

надэбашы́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; зак.

Разм. Учыніць дэбош; набуяніць, паскандаліць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

учыне́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. учыніць і учыніцца.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)