сатра́п, -а, мн. -ы, -аў м.

1. Намеснік правіцеля ў старажытнай Персіі і Індыі, які меў неабмежаваную ўладу.

2. перан. Самадур, дэспат, жорсткі начальнік, тыран.

|| прым. сатра́пскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

тыра́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.

Жан. да тыран (у 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

tyran

м. тыран

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

pitiless [ˈpɪtiləs] adj. бязлі́тасны;

a pitiless tyrant бязлі́тасны тыра́н

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

tyrant

[ˈtaɪrənt]

n.

тыра́н -а m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Гелон (грэч. тыран) 9/531

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

дэ́спат, ‑а, М ‑наце, м.

1. У рабаўладальніцкіх манархіях Старажытнага Усходу жорсткі самадзяржаўны правіцель.

2. перан. Жорсткі чалавек; тыран.

[Грэч. despotēs.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

gnębiciel

м. прыгнятальнік; тыран

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Gewáltherrscher m -s, - дэ́спат, тыра́н

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

tyrant [ˈtaɪərənt] n. тыра́н, дэ́спат;

a petty ty rant самаду́р;

play the tyrant быць тыра́нам, тыра́нстваваць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)